மலேசியா - பழைய செய்தி புதிய பதிவு 26

26. லங்காவி தீவு

ஐரோப்பாவில் மலேசியாவைத் தெரிகின்றதோ இல்லையோ.. சுற்றுலாப்பயண விரும்பிகளுக்கு லங்காவித் தீவை மிக நன்கு தெரியும். தமிழகத்து சினிமா துறையினர் பலரும் சினிமா காட்சிகளைப் படமாக்க லங்காவித்தீவிற்குச் சென்று இத்தீவின் இயற்கை அழகை பாடலோடு சேர்த்து இணைத்துக் கொடுத்திருக்கின்றார்கள்.  மலேசியா முழுமைக்குமே மிகப் பிரபலமான ஒரு சுற்றுலா மையமாகத் திகழும் இத்தீவும் இதனைச் சுற்றி அமைந்திருக்கும் 99 குட்டித் தீவுகளும் கெடா மானிலத்துக்குச் சொந்தமானவையே. வருடத்தின் எல்லா நாட்களிலும் சுற்றுலா பயணிகளைக் கவர்ந்திழுக்கும் இந்தத் தீவில் பார்க்கவும் ரசிக்கவும் ருசிக்கவும் பல விஷயங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றைப் பற்றி அடுத்த பதிவில் குறிப்பிடுகின்றேன். இந்தப் பதிவு லங்காவி தீவு பற்றிய அறிமுகமாக மட்டும் அமைகின்றது.

மேலுள்ள படத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள லங்காவி, பூலாவ் தூபா இரண்டையும் தவிர ஏனையவை அனைத்துமே மிகச் சிறிய தீவுகள். இவ்விரண்டு தீவுகளில் மட்டுமே மக்கள் வசிக்கின்றனர். ஏனையவை மக்கள் வசிப்பிற்கு ஏற்ற நிலையில் இல்லையென்றாலும் சுற்றுலா நோக்கில் பயணிகள் படகில் சுற்றி வரும் வகையிலும் இறங்கி மணலில் விளையாடி கண்ணாடி போல காட்சியளிக்கும் கடற்கரையில் ஓரம் வரை வந்து செல்லும் சிறு மீன்களையும் பார்த்து மகிழ ரசிக்கச் செல்லலாம்.

லங்காவித் தீவிற்கு அலுவலக விஷயமாக 2 முறையும் சுற்றுலா நிமித்தம் மூன்று முறையும் சென்று வந்துள்ளேன். ஏறக்குறைய தீவின் எல்லா பகுதிகளையும் வாகனத்திலேயே சுற்றிப் பார்த்து ரசித்திருக்கின்றேன். சுற்றுலா துறை விரிவடைந்து விட்ட போதிலும் வயல் வெளிகளுக்கும் பசுமைக்கும் இயற்கைக்கும் இந்தத் தீவில் குறைவு கிடையாது.

லங்காவித்தீவிற்கு இப்பெயர் வர இரண்டு காரணங்களைக் குறிப்பிடுவது வழக்கம். இன்றைக்கு 1800 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இப்பகுதியில் பிரசித்தி பெற்றிருந்த லங்காசுக்கா பேரரசின் பெயரின் அடிப்படையில் இப்பெயர் அமைந்திருக்கின்றது என்பது ஒரு காரணம். மற்றொன்று, helang + Kawi  என்ற இரண்டு மலாய் சொற்களின் கூட்டாக அமைந்த பெயர்  என்பது. helang என்பது கழுகைக் குறிப்பது.  Kawi  என்பது காவி நிறத்தைக் குறிப்பது. ஆக பழுப்பு/காவி நிறத்திலான கழுகு என்ற பொருள் கொள்வது.

லங்காவித் தீவின் சின்னமும் கழுகுதான்.

1987ம் ஆண்டு வரி இல்லா சலுகை இத்தீவிற்கு வழங்கப்பட அதுவரை உலகம் அறியாத வரைபடத்தில் மட்டும் தெரிந்ததாக இருந்த  இத்தீவு இப்போது உலகப் புகழ்பெற்ற சுற்றுலா மையங்களில் ஒன்றாகத் திகழ்கின்றது.  பல 5 நட்சத்திர ஹோட்டல்கள் கடற்கறையை ஆக்கிரமித்திருந்தாலும் பற்பல விலைகளிலும் தரங்களிலும் ஏராளமான தங்கும் விடுதிகளைக் காணமுடியும். மலேசிய அரசாங்க நிகழ்வுகள் பல லங்காவித் தீவுகளில் உள்ள ஏதாகினும் ஒரு 5 நட்சத்திர ஹோட்டல்களில் நடைபெறுவது மிக சகஜம்.

மலேசிய மக்கள் லங்காவியின் பெயரைக் கேட்கும் போது மசூரியை நினைத்துப் பார்க்காமல் இருக்க முடியாது. இந்தத் தீவிற்கு ஒரு கதாநாயகி உண்டு என்றால் அது மசூரிதான். மசூரி பற்றிய தகவல்கள் ஏராளமாக இணையத்தில் கிடைக்கின்றன.  உங்கள் வாசிப்பிற்காக சுருக்கமாக இங்கே தருகிறேன்.

தாய்லாந்தின் புக்கெட் பகுதியில் வசித்து வந்த மலாய் பெண்ணான மசூரி தன் பெற்றோருடன் பிழைப்புத் தேடி இந்தத் தீவிற்கு வருகின்றார். லங்காவித் தீவில் மசூரியின் அழகுக்கு இணையான வேறு பெண்களே இல்லையெனும் அளவிற்கு அவர் அழகுடன் திகழ்கின்றார். அங்கே போர் வீரன் வான் டாரூஸை சந்திக்க திருமணமும் நடக்கின்றது. கணவன் போர் வீரன் என்பதால் போருக்குச் செல்ல அச்சமயத்தில் மசூரியின் மாமனாரே மசூரியைத் திருமணம் செய்ய விரும்புகின்றார். இதனைக் கண்ட மாமியார் தன் கணவன் மேல் கோபம் கொள்வதை விடுத்து மசூரியின் மேல் கோபம் கொண்டு பண்பு குறைந்தவர் என்ற பெயர் சேர்த்து அவமானப் படுத்தி அவளை தண்டனைக்கு உள்ளாக்குகின்றார்.

அச்சமயம் மசூரி ஒரு குழந்தைக்குத் தாயாகவும் இருக்கின்றார். வேறொரு நபருடன் நட்பில் இருக்க அதனைக் கண்டு கோபப்படும் மாமனார் மசூரிக்கு தண்டனை தர வேண்டும் என முடிவு செய்கின்றார். தன்னை ஒதுக்கி விட்டு வேறொருவருடன் நட்பு கொண்டிருக்கின்றார் என்ற ஆதங்கம் மாமனாருக்கு; மாமியாருக்கோ கணவனின் கவனத்தை மசூரி கவர்ந்து விட்டாரே என்ற வருத்தம். இரண்டும் சேர மசூரி குற்றம் சாட்டப்பட்டு தண்டனைக்கு உள்ளாக்கப்படுகின்றார்.

தண்டனையாக ஒரு மரத்தில் கட்டிப் போட்டு கத்தியால் குத்திக் கொல்ல முயற்சிக்கின்றனர். ஆனால் மசூரி இறக்கவில்லை. மசூரி தனது குடும்ப கெரிஸ் (வாள்) பயன்படுத்தி கொன்றால் மட்டுமே தன் உயிர் போகும் என்று சொல்ல அதனைக் கொண்டு வந்து அதனால் குத்தி கொலை செய்கின்றனர்.   மசூரியைக் குத்திக் கொலை செய்த போது வெள்ளை இரத்தம் அவர் உடம்பிலிருந்து வழிந்ததாகவும் பறவைகள் கூட்டம் அலைமோதியதாகவும், வெள்ளை மேகங்கள் சூழ்ந்ததாகவும் கதைகள் குறிப்பிடுகின்றன. மசூரி இறக்கும் தருவாயில் இந்தக் கொடுமைக்குக் காரணமாக அமைந்த இந்தத் தீவில் 7 தலைமுறைக்கு வளம் இருக்காது  என சாபம் கொடுத்து இறந்தார் என்பதாகவும் அதனால் கெடா அரச பரம்பரையில் 7 தலைமுறை காலத்திற்கு லங்காவித் தீவு வெறிச்சோடிக் கிடந்ததாகவும் கதை சொல்வார்கள்.

பல முறை சியாம் (அன்றைய தாய்லாந்து) நாட்டின் தாக்கத்திற்குள்ளாகி பல உயிர் இழப்பையும் இத்தீவு கண்டது.  7 தலைமுறைக்குப் பின்னர் சென்ற நூற்றாண்டில் தான் லங்காவித் தீவு சிறிது சிறிதாக அமைதியான நிலையடைந்து தற்சமயம் வளர்ந்து பிரசித்து பெற்று விளங்குகின்றது. மசூரியின் சாபத்தை உள்ளூர் மக்கள் ஒதுக்குவதில்லை. அவரது சாபமே இத்தீவின் புகழ்மங்கியிருந்த நிலைக்குக் காரணம் எனப் பலர் நம்புகின்றனர்.

இன்றைய லங்காவி எழில் நிறைந்த  ஒரு தீவு. அடுத்த பதிவில் எனது தொகுப்பில் இருக்கும் பல படங்களை வழங்க நினைத்திருக்கின்றேன். மலேசியா செல்ல நினைப்பவர்கள் குறைந்தது இங்கு ஐந்து நாட்களாவது தங்கி இயற்கை எழிலில் தன்னை மறக்கச் செல்ல வேண்டிய  இடம் லங்காவித் தீவு.

தொடரும்..

சுபா

படங்கள்: இணையத்தில் எடுத்தவை.
குறிப்புக்கள்:
http://en.wikipedia.org/wiki/Mahsuri
http://www.neosentuhan.com.my/langkawi/support/le001.htm

மலேசியா - பழைய செய்தி புதிய பதிவு 25

25. கெடா - கோயில் உள்ள ஊர்

சென்ற பதிவில் கெடா மானில ஆண்கள் பெண்களின் உடைகளைப் பற்றி விவரித்திருந்தேன். இந்தப் பதிவில் கெடா மானிலத்தில் உள்ள சில இந்துக் கோயில்களைப் பற்றிய சில தகவல்கள் தரலாமே என நினைக்கின்றேன்.

கெடா மானிலத்தை எடுத்துக் கொண்டால் மலேசியா முழுமைக்கும் அறியப்படுவதும் மிகப் பிரசித்தி பெற்றதுமாக அமைந்திருப்பது இம்மானிலத்தின் சுங்கை பெட்டானி நகரில் அமைந்திருக்கும் ஸ்ரீ சுப்பிரமணியர் சுவாமி ஆலயம். இந்த ஆலயம் முதன் முதலில் 1914ம் ஆண்டு அமைக்கப்பட்டது. இதன் முதல் கும்பாபிஷேகம் 1924ம் ஆண்டு இந்த மானிலத்து இந்து மக்களால் செய்யப்பட்டது.  ஆண்டிக் கோலத்தில் இருக்கும் முருகக்கடவுளே இவ்வாலயத்தின் பிரகார தெய்வம்.

இது தவிர பல ஹிந்து தெய்வங்களுக்கானக் கோயில்கள் இந்த மானிலத்தில் அமைந்திருக்கின்றன. விக்கிப்பீடியாவில் கெடா மானிலக் கோயில்களைத் தொகுத்து ஒரு பட்டியலிட்டிருக்கின்றனர். அதில் உள்ள ஒரு பட்டியல் இங்கு 23 ஹிந்து ஆலயங்கள் இருப்பதாகக் குறிப்பிடுகின்றது. http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Hindu_temples_in_Malaysia


இப்பட்டியலைப் பார்ப்பவர்களுக்குக் கோயில் வகைகளில் மானில வாரியாக ஒரு ஒற்றுமை இருப்பது தென்படலாம்.  பொதுவாக மலேசியாவின் எல்லா மானிலங்களிலும் மாரியம்மனுக்கும், முருகக் கடவுளுக்கும், விநாயகக் கடவுளுக்கும், முனீஸ்வரருக்கும் என்றே அதிகமான கோயில்கள் அமைந்திருக்கும். இந்தியாவில் மிகப் புகழ்பெற்றும் பழம் பெறுமைகளைக் கொண்டும் விளங்கும் சிவன் மஹாவிஷ்ணு போன்ற தெய்வங்களின் ஆலயங்கள் இங்கு மிகக் குறைவு. 27 வெவ்வேறு அம்மன் கோயில்கள் உள்ள பினாங்கு மானிலத்தில் 1 சிவன் கோயில் மட்டுமே இருக்கின்றது. சிவன் விஷ்ணு போன்ற தெய்வங்களின் முக்கியத்துவத்தை வீரபத்திரர், முனீஸ்வரர்  போன்ற தெய்வங்கள் எடுத்துக் கொண்டனர் என்பது தெளிவு.

12ம் நூற்றாண்டு வரை மலேசிய தீபகற்பத்திற்கு வந்து சென்றவர்கள் ஹிந்து சமயத்தையும் புத்த சமயத்தையும் சார்ந்தவர்கள். இவர்கள் கட்டிய கோயில்கள் மலேசிய தீபகற்பத்தில் இன்றைக்கு முழுமையாக இல்லை. ஆனால் இறைவடிவச் சிலைகளும் கோயில்களின் சில பகுதிகளும் சிவன் விஷ்ணு துர்க்கை அம்மன் சிலைகளும் நாடு முழுமைக்கும் உள்ள அருங்காட்சியகங்களில் வைக்கப்பட்டுள்ளன. இந்தப் பழம் பெருமைகள் மலேசியாவைப் பொருத்தவரை அங்கு வாழும் மக்களுக்கும் தெரிவதில்லை. அதனைத் தெரிந்து கொண்டு வரலாற்றை ஆராய்வதில் நாட்டமும் பெரிதாக இருப்பதில்லை. 12ம் நூற்றாண்டிற்குப் பிறகு வந்து சேர்ந்து முழுமையாக ஆக்ரமித்துக் கொண்ட இஸ்லாமிய மத சம்பந்தப்பட்ட வரலாற்றின் அடிப்படையில் மலேசிய வரலாற்றைப் புரிந்து கொள்ளவே பலர் விரும்புகின்றனர். இது வரலாற்று ஆய்விற்கு முற்றிலும் எதிரான ஒரு கொள்கை என்பதை உண்மையான வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் அறிவர்.

19ம், 20ம்  நூற்றாண்டில் தென் இந்தியாவிலிருந்து வந்து சேர்ந்த தமிழகத்தினர் பெரும்பான்மையோர் ரப்பர் செம்பனைத்தோட்டங்களில் உழைப்பதற்காகவும், சிறைக் கைதிகளாக வந்து சாலை அமைக்கும் பணிகளில் ஈடுபடுவதற்காகவும், ரயில் பாதைகள் அமைப்பதற்காகவும் அழைத்துக் கொண்டு வரப்பட்டவர்கள். ஒரு சிலர் வணிகம் செய்வதற்காக வந்தவர்கள். குறிப்பிடத்தக்கவகையில் தமிழக செட்டியார் சமூகத்தினரைக் கூறலாம். இச்சமூகத்தினர் வணிகம் செய்யும் பொருட்டு மலேசியா வந்து ஏராளமாக பொருள் சேர்த்து இந்தியாவிற்கு கொண்டு போவது என்பது ஒரு புறமிருக்க தாங்கள் வாழ்கின்ற இந்த மலாயாவிலேயே இறைவனுக்கும் கோயில்கட்டி மகிழ வேண்டும் என நினைத்து ஆங்காங்கே பல கோயில்களைக் கட்டினர். இவர்கள் கட்டிய கோயில்கள் பெரும்பாலும் முருகன் கோயிலாக இருக்கும் அல்லது சிவன் கோயிலாக இருக்கும். உதாரணமாக பினாங்கில் இருக்கும் சிவன் ஆலயம் செட்டியார் சமூகத்தினர் கட்டிய பழம் கோயில்களில் ஒன்று.

மலேசியக் காடுகளை அழித்து சீராக்கி ரப்பர் தோட்டங்களாகவும் செம்பனைத் தோட்டங்களாகவும் பரிமளிக்கச் செய்ய அழைத்து வந்த தென்தமிழக மக்கள் தங்கள் ஆன்மீகத் தேவைக்காகவும் கோயில் கட்டி குலதெய்வ வழிபாடும், திருவிழாக்களும் கொண்டாடி மகிழ மறக்கவில்லை. இவர்களைக் கவர்ந்த தெய்வமாக அமைந்தது காளியம்மனும் மாரியம்மனும் வீரபத்திரனும் முனீஸ்வரனும். இது ஒரு தனித்துவம் என்றே நான் கருதுகின்றேன். அல்லல்களும் துயர்களும் மிக நிறைந்த தங்கள் வாழ்வில் துன்பத்தைப் போக்கி இறைவன் கருணையில் மகிழ்ச்சி கிடைக்கும் என நம்பும் மக்கள் ஆக்ரோஷமாக பல ஆயுதங்களுடன் காட்சியளிக்கும் இவ்வகை தெய்வ உருவங்களை மிக விரும்பி அதற்குக் கோயில்கட்டி பாதுகாத்து கும்பாபிஷேகம் செய்து வழிபாடு செய்து வருவதை இன்னமும் காணலாம். இவ்வகைக் கோயில்களில் வேதம் பயின்ற குருக்களும் பட்டர்களும் இருப்பதில்லை. மாறாக அம்மக்கள் கூட்டத்தில் ஒருவர், ஆலய பணிகளில் ஆர்வம் கொண்டிருந்தால் அவரே கோயில் பூசாரியாக தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொள்வார். உதவிக்கு ஒரிருவர் உடன் இருப்பர்.  மக்களே தங்கள் சொந்தச் செலவில் கோயிலில் விளக்கேற்ற எண்ணெய், திரி, விளக்கு போன்ற பொருட்களையும் பூஜைக்கு சந்தனம் குங்குமம், ஊதுபத்தி பால், தயிர், பூக்கள், பழங்கள் என்றும் வாங்கித் தருவார்கள். ஆக மொத்தம் இது அந்தச் சிறிய தோட்டத்து மக்களின் கோயில். இப்படி சிறிதாக ஏற்படுத்தப்பட்ட பல நூறு மாரியம்மன், முனீஸ்வரன், காளியம்மன் கோயில்கள் தற்சமயம் பெரிதாக்கப்பட்டு கும்பாபிஷேகங்கள் செய்யப்பட்டு பெரிய கோயில்களின் பட்டியலில் இடம்பெறும் நிகழ்வும் அவ்வப்போது மலேசியாவில் நிகழும் ஒன்றே.

18ம் நூற்றாண்டிலும் 19ம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும் கெடா மானிலத்தில் ஆயிரக்கனக்கானத்  தமிழர்கள் தோட்டங்களில் பணிபுரிவதற்காகக் கப்பல்களில் கொண்டுவரப்பட்டனர். கூலிம், பாடாங் செராய், லூனாஸ், அலோர்ஸ்டார், போன்ற நகரங்களில் இப்படி வந்து குடியேறிய தமிழர்கள் படிப்படியாக தங்கள் தொழில் வாழ்க்கை என்பதை தோட்டங்களில் மட்டுமே என முடக்கிக் கொள்ளாமல் தங்கள் குழந்தைகளை படிக்க வைத்து  பலவகைத் தொழில்களில் ஈடுபடும் நிலையை ஏற்படுத்திக் கொண்டனர். பொருளாதார ரீதியில் தங்கள் வாழ்க்கையைப் பன்மடங்கு உயர்த்திக் கொண்டனர் இம்மக்கள். கூலி வேலைக்காக வந்து சேர்ந்த இம்மக்கள் பலரின் சந்ததியினர் தற்சமயம் பல்வேறு அரசாங்கப் பணிகளிலும், வணிகர்களாகவும், கல்விகற்று உயர் பதவிகள் வகிப்பவர்களாகவும் அமைந்திருப்பது தமிழர்கள் அனைவருக்குமே பெருமை சேர்க்கும் ஒரு விஷயம் தானே.

தொடரும்..

சுபா

மலேசியா - பழைய செய்தி புதிய பதிவு 24

25. கெடா - கோயில் உள்ள ஊர்

சென்ற பதிவில் கெடா மானில ஆண்கள் பெண்களின் உடைகளைப் பற்றி விவரித்திருந்தேன். இந்தப் பதிவில் கெடா மானிலத்தில் உள்ள சில இந்துக் கோயில்களைப் பற்றிய சில தகவல்கள் தரலாமே என நினைக்கின்றேன்.

கெடா மானிலத்தை எடுத்துக் கொண்டால் மலேசியா முழுமைக்கும் அறியப்படுவதும் மிகப் பிரசித்தி பெற்றதுமாக அமைந்திருப்பது இம்மானிலத்தின் சுங்கை பெட்டானி நகரில் அமைந்திருக்கும் ஸ்ரீ சுப்பிரமணியர் சுவாமி ஆலயம். இந்த ஆலயம் முதன் முதலில் 1914ம் ஆண்டு அமைக்கப்பட்டது. இதன் முதல் கும்பாபிஷேகம் 1924ம் ஆண்டு இந்த மானிலத்து இந்து மக்களால் செய்யப்பட்டது.  ஆண்டிக் கோலத்தில் இருக்கும் முருகக்கடவுளே இவ்வாலயத்தின் பிரகார தெய்வம்.

இது தவிர பல ஹிந்து தெய்வங்களுக்கானக் கோயில்கள் இந்த மானிலத்தில் அமைந்திருக்கின்றன. விக்கிப்பீடியாவில் கெடா மானிலக் கோயில்களைத் தொகுத்து ஒரு பட்டியலிட்டிருக்கின்றனர். அதில் உள்ள ஒரு பட்டியல் இங்கு 23 ஹிந்து ஆலயங்கள் இருப்பதாகக் குறிப்பிடுகின்றது. http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Hindu_temples_in_Malaysia


இப்பட்டியலைப் பார்ப்பவர்களுக்குக் கோயில் வகைகளில் மானில வாரியாக ஒரு ஒற்றுமை இருப்பது தென்படலாம்.  பொதுவாக மலேசியாவின் எல்லா மானிலங்களிலும் மாரியம்மனுக்கும், முருகக் கடவுளுக்கும், விநாயகக் கடவுளுக்கும், முனீஸ்வரருக்கும் என்றே அதிகமான கோயில்கள் அமைந்திருக்கும். இந்தியாவில் மிகப் புகழ்பெற்றும் பழம் பெறுமைகளைக் கொண்டும் விளங்கும் சிவன் மஹாவிஷ்ணு போன்ற தெய்வங்களின் ஆலயங்கள் இங்கு மிகக் குறைவு. 27 வெவ்வேறு அம்மன் கோயில்கள் உள்ள பினாங்கு மானிலத்தில் 1 சிவன் கோயில் மட்டுமே இருக்கின்றது. சிவன் விஷ்ணு போன்ற தெய்வங்களின் முக்கியத்துவத்தை வீரபத்திரர், முனீஸ்வரர்  போன்ற தெய்வங்கள் எடுத்துக் கொண்டனர் என்பது தெளிவு.

12ம் நூற்றாண்டு வரை மலேசிய தீபகற்பத்திற்கு வந்து சென்றவர்கள் ஹிந்து சமயத்தையும் புத்த சமயத்தையும் சார்ந்தவர்கள். இவர்கள் கட்டிய கோயில்கள் மலேசிய தீபகற்பத்தில் இன்றைக்கு முழுமையாக இல்லை. ஆனால் இறைவடிவச் சிலைகளும் கோயில்களின் சில பகுதிகளும் சிவன் விஷ்ணு துர்க்கை அம்மன் சிலைகளும் நாடு முழுமைக்கும் உள்ள அருங்காட்சியகங்களில் வைக்கப்பட்டுள்ளன. இந்தப் பழம் பெருமைகள் மலேசியாவைப் பொருத்தவரை அங்கு வாழும் மக்களுக்கும் தெரிவதில்லை. அதனைத் தெரிந்து கொண்டு வரலாற்றை ஆராய்வதில் நாட்டமும் பெரிதாக இருப்பதில்லை. 12ம் நூற்றாண்டிற்குப் பிறகு வந்து சேர்ந்து முழுமையாக ஆக்ரமித்துக் கொண்ட இஸ்லாமிய மத சம்பந்தப்பட்ட வரலாற்றின் அடிப்படையில் மலேசிய வரலாற்றைப் புரிந்து கொள்ளவே பலர் விரும்புகின்றனர். இது வரலாற்று ஆய்விற்கு முற்றிலும் எதிரான ஒரு கொள்கை என்பதை உண்மையான வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் அறிவர்.

19ம், 20ம்  நூற்றாண்டில் தென் இந்தியாவிலிருந்து வந்து சேர்ந்த தமிழகத்தினர் பெரும்பான்மையோர் ரப்பர் செம்பனைத்தோட்டங்களில் உழைப்பதற்காகவும், சிறைக் கைதிகளாக வந்து சாலை அமைக்கும் பணிகளில் ஈடுபடுவதற்காகவும், ரயில் பாதைகள் அமைப்பதற்காகவும் அழைத்துக் கொண்டு வரப்பட்டவர்கள். ஒரு சிலர் வணிகம் செய்வதற்காக வந்தவர்கள். குறிப்பிடத்தக்கவகையில் தமிழக செட்டியார் சமூகத்தினரைக் கூறலாம். இச்சமூகத்தினர் வணிகம் செய்யும் பொருட்டு மலேசியா வந்து ஏராளமாக பொருள் சேர்த்து இந்தியாவிற்கு கொண்டு போவது என்பது ஒரு புறமிருக்க தாங்கள் வாழ்கின்ற இந்த மலாயாவிலேயே இறைவனுக்கும் கோயில்கட்டி மகிழ வேண்டும் என நினைத்து ஆங்காங்கே பல கோயில்களைக் கட்டினர். இவர்கள் கட்டிய கோயில்கள் பெரும்பாலும் முருகன் கோயிலாக இருக்கும் அல்லது சிவன் கோயிலாக இருக்கும். உதாரணமாக பினாங்கில் இருக்கும் சிவன் ஆலயம் செட்டியார் சமூகத்தினர் கட்டிய பழம் கோயில்களில் ஒன்று.

மலேசியக் காடுகளை அழித்து சீராக்கி ரப்பர் தோட்டங்களாகவும் செம்பனைத் தோட்டங்களாகவும் பரிமளிக்கச் செய்ய அழைத்து வந்த தென்தமிழக மக்கள் தங்கள் ஆன்மீகத் தேவைக்காகவும் கோயில் கட்டி குலதெய்வ வழிபாடும், திருவிழாக்களும் கொண்டாடி மகிழ மறக்கவில்லை. இவர்களைக் கவர்ந்த தெய்வமாக அமைந்தது காளியம்மனும் மாரியம்மனும் வீரபத்திரனும் முனீஸ்வரனும். இது ஒரு தனித்துவம் என்றே நான் கருதுகின்றேன். அல்லல்களும் துயர்களும் மிக நிறைந்த தங்கள் வாழ்வில் துன்பத்தைப் போக்கி இறைவன் கருணையில் மகிழ்ச்சி கிடைக்கும் என நம்பும் மக்கள் ஆக்ரோஷமாக பல ஆயுதங்களுடன் காட்சியளிக்கும் இவ்வகை தெய்வ உருவங்களை மிக விரும்பி அதற்குக் கோயில்கட்டி பாதுகாத்து கும்பாபிஷேகம் செய்து வழிபாடு செய்து வருவதை இன்னமும் காணலாம். இவ்வகைக் கோயில்களில் வேதம் பயின்ற குருக்களும் பட்டர்களும் இருப்பதில்லை. மாறாக அம்மக்கள் கூட்டத்தில் ஒருவர், ஆலய பணிகளில் ஆர்வம் கொண்டிருந்தால் அவரே கோயில் பூசாரியாக தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொள்வார். உதவிக்கு ஒரிருவர் உடன் இருப்பர்.  மக்களே தங்கள் சொந்தச் செலவில் கோயிலில் விளக்கேற்ற எண்ணெய், திரி, விளக்கு போன்ற பொருட்களையும் பூஜைக்கு சந்தனம் குங்குமம், ஊதுபத்தி பால், தயிர், பூக்கள், பழங்கள் என்றும் வாங்கித் தருவார்கள். ஆக மொத்தம் இது அந்தச் சிறிய தோட்டத்து மக்களின் கோயில். இப்படி சிறிதாக ஏற்படுத்தப்பட்ட பல நூறு மாரியம்மன், முனீஸ்வரன், காளியம்மன் கோயில்கள் தற்சமயம் பெரிதாக்கப்பட்டு கும்பாபிஷேகங்கள் செய்யப்பட்டு பெரிய கோயில்களின் பட்டியலில் இடம்பெறும் நிகழ்வும் அவ்வப்போது மலேசியாவில் நிகழும் ஒன்றே.

18ம் நூற்றாண்டிலும் 19ம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும் கெடா மானிலத்தில் ஆயிரக்கனக்கானத்  தமிழர்கள் தோட்டங்களில் பணிபுரிவதற்காகக் கப்பல்களில் கொண்டுவரப்பட்டனர். கூலிம், பாடாங் செராய், லூனாஸ், அலோர்ஸ்டார், போன்ற நகரங்களில் இப்படி வந்து குடியேறிய தமிழர்கள் படிப்படியாக தங்கள் தொழில் வாழ்க்கை என்பதை தோட்டங்களில் மட்டுமே என முடக்கிக் கொள்ளாமல் தங்கள் குழந்தைகளை படிக்க வைத்து  பலவகைத் தொழில்களில் ஈடுபடும் நிலையை ஏற்படுத்திக் கொண்டனர். பொருளாதார ரீதியில் தங்கள் வாழ்க்கையைப் பன்மடங்கு உயர்த்திக் கொண்டனர் இம்மக்கள். கூலி வேலைக்காக வந்து சேர்ந்த இம்மக்கள் பலரின் சந்ததியினர் தற்சமயம் பல்வேறு அரசாங்கப் பணிகளிலும், வணிகர்களாகவும், கல்விகற்று உயர் பதவிகள் வகிப்பவர்களாகவும் அமைந்திருப்பது தமிழர்கள் அனைவருக்குமே பெருமை சேர்க்கும் ஒரு விஷயம் தானே.

தொடரும்..


சுபா

மலேசியா - பழைய செய்தி புதிய பதிவு 24

24. கெடா உடைகள் - பாஜு மெலாயு கெடா

பெண்களுக்கான உடைகள் அது எந்த நாடாக இருந்தாலும் சரி அழகிய வர்ணங்களில்  அமைந்து கண்களைக் கவரும் வகையில் அமைந்திருப்பது பெண்களுக்குக் கிடைத்திருக்கும் ஒரு வரப்பிரசாதம் தான். அழகு என்றாலே பெண்கள்; அந்த  அழகுக்கு அழகு சேர்க்கும் உடைகளை  அமைக்க கற்பனைகளைச் செலுத்தி விதம் விதமாக  அமைத்து மகிழ  ஒவ்வொரு சமூகமும் மறப்பதில்லை.

இந்தியப் பெண்கள் அணியும் சேலைகளை எடுத்துக் கொண்டால் கைத்தறி சேலைகளிலேயே எந்தனை எத்தனை வகை? பட்டுச் சேலைகளில் பல வகை.. சிண்டேட்டிக் வகை சேலைகள்  என்றால் அவற்றிலும்  பல வகை. ஒவ்வொரு மானிலத்துக்கும் சிறப்பு சேர்க்கும் வகை சேலைகள்.. தமிழகத்தை எடுத்துக் கொண்டாலே ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் சிறப்பு சேர்க்கும் வகையில் பல விதங்கள்.. சுங்குடி சேலை, செட்டி நாட்டு கைத்தறி, என விதம் விதமாகப் பெண்கள் ரசித்து வாங்கி அணிந்து மகிழ கிடைக்கின்றன.

மலாய் சமூகத்திலும் இம்மக்களின் உடை விஷயத்தில் இப்படி வேறுபாடுகளைப் பார்க்க முடியும். கிழக்கு மாகணங்களான திரெங்கானு, கிளந்தான் போன்ற வகை உடையிலிருந்து தெற்கு மாகாண உடைகளில் வேறு பாடு உண்டு. வடக்கு மாகாணங்களில் தனிச்சிறப்புடன் உடை அலங்காரம் பெண்களுக்கும் ஆண்களுக்கும் உண்டு. அந்த  வகையில் கெடா மானிலத்தின்  பெண்களுக்கான பாஜு மெலாயு தனி அழகு கொண்ட வடிவத்தில் அமைக்கப்படுவது.

பெண்களுக்கான பாஜு மெலாயு  இரண்டு பகுதிகளைக் கொண்டிருக்கும். மேல் பகுதியில் அணியப்படும் பகுதியானது பாரம்பரிய மலாய் உடையிலிருந்து மாறுபட்டு சற்றே குட்டையாக அமைவது. பாரம்பரிய மலாய் உடையின் மேல் பகுதியானது சற்று இருக்கமான அமைப்பு கொண்ட வகையிலோ அல்லது தொள தொளவென்ற வகையிலோ அமைந்தாலும் அதன் நீளம் முட்டிக் கால் பகுதிக்கும் கீழே வரை செல்வதாக அமைந்திருக்கும்.

ஆனால் பாஜு மெலாயு கெடா  மேல்பகுதி குட்டையாக அடிப்படையில் சற்றே தென் தாய்லாந்து உடைபோல   அமைந்திருக்கும் . கழுத்துப் பகுதி வட்டமான அமைப்பிலும் கைப் பகுதி நீளமாக ஆனால் படத்தில் இருப்பது போல கைப்பகுதி வரை நீளாமல் அமைந்திருக்கும். இதனை கைத்தறி வகை, பாத்தேக் வகை, பட்டுத்துணி, சிந்தேட்டிக் வகை துணிகளைக் கொண்டு அமைப்பது வழக்கம். நெல் வயல்களில் பணிபுரியும் பெண்கள் பாத்தேக்கில் அமைந்த இந்த ஆடைகளை அணிந்து வயல்களில் பணி புரிவார்கள். அவர்கள் மேல் பகுதியில் குட்டையான இவ்வகையான  மேல்பகுதி ஆடை அணிந்து  கீழ்பகுதிக்குப் பாத்தேக்கில் அமைந்த சாரோங்கை அணிந்திருப்பார்கள். வெயில் காலத்தில் இவ்வகை துணிகளால் செய்யப்பட்ட ஆடை உடலுக்கு மிக சௌகரியமாக அமைந்திருக்கும்.

பாத்தேக் சாரோங் வகை வகையாக (கைலிகள்)

பாஜு மெலாயு கெடா தற்காலத்தில் மிக அழகிய வேலைப்பாடுகளுடன் அலுவலகங்களுக்குச் செல்லும் பெண்கள் விரும்பி அணியும் வகையிலும் அமைக்கின்றனர். நான் மலேசியாவில் இருந்த காலங்களிலும் இவ்வகையில் ஆடைகள் தைக்கச் செய்து அணிந்து அலுவலகம் செல்வதுண்டு.

ஆண்களுக்கான உடையோ பொதுவான மலாய் ஆடையை ஒத்ததாக இருக்கும். ஆண்களின் மலாய் ஆடைகள் மூன்று பகுதிகளில் அமைந்திருப்பவை. மேல் பகுதியில் மெல்லிய பருத்தித் துணியால் அமைந்த குர்தா போன்ற தொள தொள என்ற அமைப்பில் அமைந்த சட்டை, ஒரு கால்சட்டை என அமைந்து இடுப்பில் சாரோங் அல்லது ஒரு துண்டு போன்ற ஒரு துணியைக் கட்டிக் கொள்வார்கள்.

மலாய் பாரம்பரிய உடையில் ஒரு ஆண் குழந்தை

ஆனால் திருமணம் அல்லது ஏதேனும் சிறப்பு வைபவங்கள் என வரும் போது பட்டுத் துணிகளில் இவ்வகையான ஆடைகளைத் தயாரித்து உடுத்துவதே வழக்கம். இப்போதெல்லாம் மணிகள் இணைத்து விதம் விதமாக அழகு செய்து இந்த  உடைகளைத் தயாரிக்கின்றார்கள். ஆண்கள் பிரத்தியேகமாக கோட் போன்ற ஒன்றினை வெல்வெட் துணியில் தங்க நிறத்திலான மலர் வடிவங்களை கழுத்துப் பகுதி கை பகுதிகளில் இணைத்துத் தைத்து இந்த ஆடைக்கு மேலே போட்டுக் கொள்வர். கீழ்காணும் படத்தில் ஒரு இளைஞன் சிறப்பான முறையில் தயாரிக்கப்பட்ட ஒரு மலாய் பாரம்பரிய உடையை அணிந்திருப்பதையும் ஒரு இளம்பெண் கெடா மானிலத்திற்கானப் பிரத்தியேகமான பாஜு மலாயு அணிந்திருப்பதையும் காணலாம்.

ஆண்கள் இவ்வகை ஆடைகளைப் பணிபுரியும் இடங்களுக்கு அணிந்து செல்வதில்லை. இல்லங்களில் ஓய்வாக இருக்கும் போதும், சமய விழாக்களின் போதும், தொழுகை செல்லும் போதும் குடும்ப விழாக்களின் போதும் பாஜு மெலாயு அணிகின்றனர். காலம் மாறிக் கொண்டிருந்தாலும் கூட மலாய் ஆண்களும் பெண்களும் ஆடை விஷயத்தில் தங்கள் உடைகளை மறக்கவில்லை. தங்களின் பாரம்பரிய உடைகளை அவர்கள் தவறாமல் அணிகின்றார்கள். ஆனால் அவை முன்பிருந்த  வகை மாடல்களிலிருந்து மாறி காலத்தின் தேவைக்கேற்ப அழகியல் விஷயங்களை உள்ளடக்கியதாக அமைந்து இருக்கின்றன.

தொடரும்..

சுபா

மலேசியா - பழைய செய்தி புதிய பதிவு 23

கெடா மானிலம்

இன்றைக்கு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட அரசியல் செய்திகளைக் கடந்த இரண்டு பதிவுகள் வழங்குவதாக அமைந்திருந்தன. இந்தப் பதிவில் சுதந்திரத்திற்குப் பின் இந்த மானிலம்  எவ்வகையில்அமைக்கப்பட்டது, அதன் தற்போதைய அரசியல் பொருளாதார நிலை போன்ற விஷயங்களை  வழங்கலாம் என  நினைக்கின்றேன்.

மலேசிய சுதந்திரத்திற்கு முன்னரே பினாங்கு கெடாவின் ஒரு பகுதி என்ற நிலையிலிருந்து பிரிந்து தனி மானிலமாகி விட்டது. கெடாவை சார்ந்து அமைந்ததாக பெர்லிஸ் மானிலம் வடக்குப் பகுதியில் உள்ளது. கிழக்குப் பகுதியில் பெருமளவு தாய்லாந்து நாட்டினை எல்லையாக இந்த மானிலம் கொண்டுள்ளது. தெற்குப் பகுதியில் பேராக் மானிலமும் பினாங்கு மானிலமும் எல்லையாக அமைந்திருக்கின்றன.

சுற்றுலா பயணிகளுக்குச் சுவர்க்கபுரியாகத் திகழும் லங்காவித் தீவும் அதனை ஒட்டி அமைந்திருக்கும் 99 தீவுகளும் கெடா மானிலத்தைச் சேர்ந்தவையே.

கெடா மானிலக் கொடி மிக எளிமையான அமைப்பில் சிவப்பு நிறத்தில் அமைந்தது. சிவப்பு நிறம் இம்மானிலத்தின் பாரம்பரிய வர்ணம். அத்துடன் வளத்தையும் செழிப்பையும் குறிக்கும் வர்ணம் என்பதாக அமைவதால் இந்த வர்ணமே கொடியின் நிறமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது. மன்னரின் அதிகாரத்தைக் காட்டும் மஞ்சள் நிற பட்டயமும்,  இஸ்லாமிய மதமே அதிகாரப்பூர்வ மதம் என்பதைக் குறிக்கும் பச்சை நிறத்திலமைந்த இளம் பிறையும், நெல் பயிர் இம்மானிலத்தின் பிரதான பொருளாதாரச் சின்னமாக இருப்பதால் நெல்கதிர்களும் கொடியின் சின்னத்தில் இணைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

மக்கள் தொகையைப் பொருத்த அளவில் மலேசிய மானிலங்களில்   1,890,098 மக்கள் எண்ணிக்கையுடன்   எட்டாவதாக இம்மானிலம் இடம்பிடிக்கின்றது. மலாம், சீன, இந்திய, தாய்லாந்து  எனப் பல இன மக்கள் கலந்து வாழும் ஒரு மானிலம் இது. 2010ம் ஆண்டின் கணக்கின் படி 77.2% இஸ்லாமியர்களும், 14.2% புத்த மதத்தினரும், 6.7% இந்து மதத்தினரும், 0.8% கிறிஸ்துவ மதத்தினரும் என்ற வகையில் மக்கள் மதச் சார்பு அமைந்திருக்கின்றது.

மன்னராட்சி என்பது மானிலத்தின் தலைவர் என்ற வகையிலும் மானிலத்தின் இஸ்லாமிய மதத் தலைவர் என்ற வகையிலும்  மட்டுமே அமைகின்றது. மானில அரசு என்று தனியாக அமைந்து மானில முதலமைச்சர் அவரைச் சார்ந்த அமைச்சு என மக்களாட்சி சட்டப்பூர்வமாக 1950ம் ஆண்டே நிர்ணயிக்கப்பட்டு சுதந்திரத்தின் போது அதாவது 1957ல் இது வழக்கில் அமைந்தது.மானிலத்தின் ஆட்சி முறையாக நடைபெறும் பொருட்டு 12 வட்டாரங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த 12 வட்டாரங்களாவன பாலிங், பண்டார் பஹாரு, கோதா  ஸ்டார், குவாலா மூடா, கூபாங் பாசு, கூலிம், லங்காவித்தீவு, பாடாங் தெராப், பெண்டாங், பொக்கோக் செனா, சிக், யான் ஆகிய வட்டாரங்களாகும்.

இம்மானிலத்தின் பொருளாதாரம் எனப் பார்க்கும் போது நெற்பயிரிடுதலே பிரதான வருவாய் தரும் பொருளாதாரக் காரணியாக அமைகின்றது. இம்மானிலத்திற்கு என்று இல்லாமல் மலேசியா முழுமைக்குமே இம்மானிலத்தில் விளைகின்ற அரிசி, வினியோகம் செய்யபப்டுகின்றது. இத்தகைய முக்கியத்துவம் வாய்ந்து அமைந்திருப்பதால் கெடா  மலேசியாவின் அரிசிப்பாத்திரம் (Jelapang Padi - Rice Bowl)  என்றும் குறிப்பிடப்படுகின்றது.

இதற்கு அடுத்ததாக சுற்றுலா துறையைக் குறிப்பிடலாம். உலகம் முழுமையிலிருந்தும்  பிரத்தியேகமாக லங்காவித்தீவிற்குச்  சுற்றுலா நிமித்தம் வந்து கூடும் மக்களின் எண்ணிக்கை வருடா வருடம் அதிகரித்துக் கொண்டுதானிருக்கின்றது. இதனைத் தவிர்த்து தொழிற்சாலைகள், வணிகம் என்ற வகையிலும் இம்மானிலத்தின் பொருளாதார நிலை அமைந்திருக்கின்றது.

கெடா மானிலத்தில் உலகத் தரம் வாய்ந்த சில பல்கலைக்கழகங்கள் கடந்த 30 ஆண்டுகளில் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. இவற்றோடு போலி டெக்னிக், தனியார் பள்ளிகள் என்பனவும் இங்கு அமைந்திருக்கின்றன. அரசாங்கப் பள்ளிகள் இங்கு ஆரம்பப்பள்ளி,  தொடக்கப்பள்ளி என்ற நிலையில் அமைந்திருக்கின்றன. மலேசியாவைப் பொருத்த வரை அனைவருக்கும் கட்டாயக் கல்வி என்பது சட்டமாக்கப்பட்டுள்ளது. ஆரம்பப்பள்ளி என்ற நிலையில் பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளை மலாய், சீன அல்லது தமிழ் ஆரம்பப்பள்ளிகளுக்கு 6 ஆண்டுகால அடிப்படைக் கல்விக்கு தாங்கள் விரும்பும் பள்ளிகளுக்கு அனுப்ப சுதந்திரம் இருக்கின்றது. அந்த வகையில் ஆரம்பப்பள்ளியில் படிக்கும் குழந்தைகள் தங்கள் தாய்மொழியில் கல்வி கற்று பின்னர் இடைநிலைப்பள்ளிக்குச் செல்கையில் மலாய் மொழியில் முழுதும் அமைந்த கல்விக்குச் செல்கின்றனர்.

பொதுப் போக்குவரத்து எனும் போது வடக்கு-தெற்கு நெடுஞ்சாலை இந்த மானிலத்திற்கு வருவதற்கான சிறந்த சாலை வசதியை வழங்குகின்றது. மானிலம் முழுமைக்குமே தரமான சாலைகள் அமைந்திருக்கின்றன.  இந்த மானிலத்திற்கென்று பிரத்தியேகமாக ஒரு விமான நிலையம் இல்லை. பினாங்கு மானிலத்தில் அமைந்திருக்கும் அனைத்துலக விமான நிலையமே இந்த  மானிலத்திற்கான விமான போக்குவரத்திற்கான பயன்பாட்டிற்கும் அமைகின்றது.


தொடரும்...
சுபா

மலேசியா - பழைய செய்தி புதிய பதிவு 22

கெடா - மன்னராட்சி காலத்தில்

பூஜாங் பள்ளத்தாக்கு பற்றி குறிப்பிட்டு கடாரத்தில் சோழர்களின் ஆட்சி பற்றியும் சில குறிப்புக்களை முந்தைய பதிவில் அளித்திருந்தேன். இந்தப் பதிவில் கெடா மானிலத்தைப் பற்றிய பொதுவான சில தகவல்களை வழங்குவதும் அவசியம் எனக் கருதுகின்றேன்.

கெடா மானிலத்தைப் பற்றிய குறிப்புக்களைப்  பதிய ஆரம்பித்த முதல் பதிவில் தற்சமயம் மலேசியாவின் மன்னராக முடிசூடிக்கொண்டிருப்பவர் கெடா மானிலத்தின் சுல்தான் என்ற விஷயத்தைக் குறிப்பிட்டிருந்தேன். மலேசிய மன்னர்கள் தேர்வு பற்றி  பலர் அறியாதிருக்கலாம்.

மலேசியாவில் உள்ள மொத்தம் 13 மானிலங்களில் 9 மானிலங்களில் மட்டுமே சுல்தான்கள் ஆட்சி இருக்கின்றது. மலாயாவிற்கு 15ம் நூற்றாண்டு அதன் பின்னர் போர்த்துக்கீஸியர்கள், ஆங்கிலேயர்கள் வருகைக்கு முன்னர், அதாவது 14ம் நூற்றாண்டு வரை  இந்த ஒன்பது மானிலங்களிலும் மன்னர் ஆட்சியே இருந்தது. ஐரோப்பியர் வருகைக்குப் பின்னர் மன்னராட்சி தான் என்றாலும் கூட ஐரோப்பியர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தங்கள் ஆதிக்கத்தைச் செலுத்தத் தொடங்கிய பின்னர் மன்னராட்சியின் ஆதிக்கம் குறைந்து வந்தது. அச்சமயத்தில் இப்போது தனி மானிலமாக இருக்கும் பினாங்கு கெடாவின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. இப்படி ஒன்பது மன்னர்கள் ஆட்சி செய்து வந்த மானிலங்களை எல்லாம் ஒன்றாக இணைத்து ஒரே மலேசியா என்ற ஒரு குடைக்குள் வைப்பது என முடிவான போது இந்த  ஒன்பது சுல்தான்களும் 5 ஆண்டு தவணை என்ற வகையில் சுற்றின் அடிப்படையில் மலேசியாவின் மன்னராக தேர்ந்தெடுக்கப்படும் வகையில் அரசியல் சாசனம் எழுதி வைத்தனர். அந்த வகையில் தற்சமயம் மலேசியாவின் மன்னராக இருப்பவர் கெடா மானிலத்தின் அரச பரம்பரையைச் சேர்ந்த சுல்தானே.

இம்மானிலத்தின் தற்போதைய அரச பரம்பரைச் செய்திகளைச் சொல்வது மெரோங் மஹாவம்சா காவியம். (Hikayat Merong Mahawangsa). இக்காவியத்தின் குறிப்புக்களின் படி கி.பி.1146ம் வருடம் இந்த அரச பரம்பரையைத் தோற்றுவித்தவர் ஒரு ஹிந்து மன்னரான மெரோங் மஹாவம்சா. இந்த மன்னரின் முழுப் பெயர் ப்ரா ஓங் மஹாவங்சா. பின்னர் இவர் இஸ்லாமிய மதத்தைத் தழுவி தன் பெயரை சுல்தான் முஸாபர் ஷா என மாற்றிக் கொண்டார்.

ராஜேந்திர சோழனின் படைத்தலைவன் பீமசேனனின் படைகள் கடாரத்தின் கோட்டையைத் தாக்கி கைப்பற்றி சோழ ஆட்சியை இங்கு தொடக்கினர். அப்போர் காட்சி ஓவியமாக.

சோழ மன்னர்களின் ஆட்சி ராஜேந்திர சோழன் கடாரத்தைக் கைப்பற்றி ஆட்சி செய்த காலம் தொடங்கி ஏறக்குறைய 90 ஆண்டுகள் இப்பகுதியில் நீடித்திருந்தது. ஆக அவ்வாட்சியின் இறுதி காலகட்டத்தில் நிகழ்ந்த அரசியல் மாற்றங்களின் விளைவாக உருவான ஒரு புது மன்னராட்சியில் அதன் தலைவரான ப்ரா ஓங் மஹாவங்சா தனது ஆட்சியை நிறுவியிருக்கலாம் என எண்ணத் தோன்றுகிறது.

ப்ரா ஓங் மஹாராஜா மன்னராக மூடிசூடிக் கொண்டு ஆட்சிக்கு வருவதற்கு முன்னர் ஆட்சி செய்த மன்னர்களின் பெயர்கள் இந்திய தாக்கம் கொண்ட பெயர்களாகவே அமைந்திருக்கும். கெடா அரசர்களின் பெயர்களை விளக்கும் விக்கி பகுதியில் உள்ள தகவலின் படி இந்த கீழ்க்காணும் பட்டியல்  அமைகின்றது.

• ஸ்ரீ படுக்கா மஹாராஜா டர்பார் ராஜா 1(கி.பி 630 வாக்கில்)
• ஸ்ரீ படுக்கா மஹாராஜா டிராஜா புட்ரா
• ஸ்ரீ படுக்கா மஹாராஜா மஹாதேவா 1
• ஸ்ரீ படுக்கா மஹாராஜா கர்ணாதிராஜா
• ஸ்ரீ படுக்கா மஹாராஜா  கர்மா
• ஸ்ரீ படுக்கா மஹாராஜா மஹாதேவா 2
• ஸ்ரீ படுக்கா மஹாராஜா தர்மராஜா
• ஸ்ரீ படுக்கா மஹாராஜா மஹாஜீவா
• ஸ்ரீ படுக்கா மஹாராஜா டர்பார் ராஜா 2 (இவருக்குப் பின்னர் ப்ரா ஓங் மஹாராஜா பரம்பரையினர் ஆட்சி தொடங்குகின்றது) இந்த மன்னர் காலம் வரை கடாரம் ஒரு ஹிந்து புத்த மதத்தை முதன்மையாகக் கொண்டிருந்த ஒரு பகுதியே என்பதில் சந்தேகமில்லை.

நன்றி: http://en.wikipedia.org/wiki/Kedah_Sultanate

தொடரும்..

சுபா

மலேசியா - பழைய செய்தி புதிய பதிவு 21

21. பூஜாங் பள்ளத்தாக்கு

தென் தாய்லாந்து தொடங்கி கீழே தெற்கில் ஜாவா சுமத்ரா என அனைத்து இந்தோனீசிய தீவுகளையும் ஸ்ரீவிஜய பேரரசு ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்த சமயம் அது. புத்த  மதமும் ஹிந்து மதமும் பிரதான மதங்களாக அமைந்து இந்த நிலப்பரப்பில் ஆங்காங்கே புத்த விகாரைகளும் சிவ விஷ்ணு தெய்வங்களின் ஆலயங்களும் பரவி இருந்தன. தென்னிந்தியாவில் ராஜராஜ சோழனின் ஆட்சி செழிப்புடன் இருக்க, பல போர்களில் தொடர்ந்து வெற்றி பெற்று சோழ ராஜ்யத்தின் பரப்பு விரிந்து வளர்ந்து கொண்டே வந்த சமயம் அது.

ஸ்ரீ விஜய சாம்ராஜ்ஜியத்தின் பேரரசுக்கும் ராஜராஜசோழனின் சோழப் பேரரசிற்கும் நல்ல இணக்கமான உறவு இருந்து வந்தது. ராஜராஜனின்  நோக்கமானது பிற நாடுகளை கைப்பற்றி தம் ஆளுமைக்கு கொண்டு வரவேண்டும் என்பதாக மட்டும் அமைந்து விடவில்லை. மாறாக தென்கிழக்கு ஆசியாவில் இருந்த  ஏனைய நாடுகளின் அரசுகளோடு நல்ல இணக்கமான நட்புறவையும் வளர்த்து வர வேண்டும் என்ற வகையில் இந்த அரசியல் நிலைத்தன்மை அமைந்திருந்தது.இதற்கு ஒரு நல்ல சான்றாக ஆனைமங்கலம் பகுதியில் ராஜராஜன் ஸ்ரீ விஜய பேரரசின்  மன்னனுக்கு பரிசாக அமைத்த  புத்த விகாரையைக் குறிப்பிடலாம்.

ஆனால் இந்த நட்பு நிலை அப்படியே தொடரவில்லை. ராஜராஜன் காலத்திலேயே  கி.பி1007ல் சோழர்களின் போர்க்கப்பல் கடாரத்திற்கு வந்தமையை வரலாற்று நூல்களில் காண்கின்றோம். (Paul Michel Munoz - Early Kingdoms of the Indonesian Archipelago and the Malay Peninsula) இது போர்செய்து கடாரத்தைக் கைப்பற்ற நிகழ்த்திய முயற்சியா என்பது வரலாற்றாசிரியர்களிடம் இன்னமும் தெளிவு பெறாத ஒரு தகவல் தான் என்றாலும் போர்க்கப்பல் கடாரத்திற்கு வந்ததற்கான சான்றுகள் ராஜராஜேஸ்வரத்தில் உள்ள கல்வெட்டுக்களில் காணப்படுகின்றன.

நன்றி - விக்கிபீடியா

ராஜராஜனுக்குப் பிறகு முடிசூட்டப்பெற்ற ராஜேந்திர சோழன் கடாரம் கொண்டான் என்ற பெயருடனே அழைக்கும் தகுதி பெற்றவன். ராஜராஜேச்சுரத்தில் உள்ள கல்வெட்டில் கிபி1025ம் ஆண்டு பொறிக்கப்பட்ட கல்வெட்டில் ஸ்ரீவிஜய பேரரசின் முக்கியப் பகுதிகள் சோழ மன்னனின் ஆட்சிக்கு வந்தமைப் பற்றிய குறிப்புக்கள்  உள்ளன. அந்த வகையில் ஸ்ரீவிஜய பேரரசின் வடக்கு பெரும் நகரமாகத் திகழ்ந்த கடாரம், தெற்கில் பலேம்பாங், லங்காசுக்கா, ஜாம்பி, பானல் ஆகிய நகரங்கள் இந்த முழு ராஜ்ஜியமும் ராஜேந்திர சோழன் ஆளுமைக்குக் கீழ் வந்தமையைச் சான்று கூறி நிற்கின்றன.

நினைத்துப் பார்க்கவே மலைப்பாக இருக்கின்றது. இன்றைக்கு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இப்படி ஒரு மாபெரும் படையை வைத்துக் கொண்டு கிழக்காசிய பெரும் வணிகப் போக்குவரத்துப் பகுதியை ஆக்ரமித்து தம் ஆளுமைக்குக் கீழ்படுத்தி வைக்கும் அளவிற்கு பலம் பொருந்திய ஒரு பேரரசாக ராஜேந்திர சோழனின் அரசு திகழ்ந்தது.  அது இன்னமும் தொடர்ந்திருக்கக் கூடாதா என்ற ஏக்கம் மனதில் எழுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. தமிழர் ஆட்சி, தமிழ் பேசும் மக்கள், ஹிந்து பௌத்த ஆலயங்கள்  என மனம் கற்பனை செய்து பார்க்கவும் தவிரவில்லை. ஆனால் வரலாறு எப்போதும் எல்லாம் ஒரே வகையில் அமைந்திருக்காது என்பதை அவ்வப்போது நமக்கு நினைவுருத்திக் கொண்டுதானே இருக்கின்றது. ராஜேந்திர சோழன்  காலத்திலும் அவனுக்கு முந்திய கால கட்டத்திலும் ஸ்ரீ விஜய சாம்ராஜ்ஜியமும் இப்பகுதி மக்களும் ஹிந்து மத பௌத்த மதத்தை பின்பற்றி இருந்தவர்கள் என்பதால் இங்கே ஆங்காங்கே பல கோயில்கள் இருந்தமையை இன்றும் காணமுடிகின்றது. ஆனால் இந்தோனீசியாவில் இன்றளவும் பரவலாக தென்படும் ஆலயங்கள் போல மலேசிய நாட்டில் இப்பழங்  கோயில்கள் பாதுகாக்கப்படவில்லை என்பது உண்மை.

இன்றைக்கு 700 ஆண்டுகளுக்கு முன் தென்கிழக்காசிய பகுதிகளுக்குக் குறிப்பாக கடாரப் பகுதிக்கு அரேபிய இஸ்லாமிய வருகை அதன் பின்னர் படிப்படியாக இப்பகுதி முழுமையும் இஸ்லாமிய மதத்தை தழுவிக் கொண்டு ஏனைய கலாச்சார பண்பாட்டு விஷயங்கள் படிப்படியாக குறைந்து மறைந்து போய் விட்ட நிலையை காண்கின்றோம்.

கடாரம் என்ற பெயர்கொண்டிருந்த நகரம் படிப்படியாக கெடா என்ற பெயர் மாற்றமும் பெற்றமையும் இந்த மாற்றங்களில் ஒன்றாகவே அமைகின்றது. ஆனால் கடாரத்தை நினைவு படுத்தும் ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க இடமாக கெடா மானிலத்தின் பூஜாங் பள்ளத்தாக்கு அமைகின்றது. இந்த பூஜாங் பள்ளத்தாக்கு பற்றி நான் எழுதிய ஒரு கட்டுரை மரபுவிக்கியில் இங்கே உள்ளது.

பினாங்கு எனக்கு எவ்வளவு பரிச்சயமோ அதே அளவிற்கு கெடாவும் எனச் சொல்லலாம். பலமுறை கெடாவில் உள்ள பல பகுதிகளுக்குச் சென்று வந்திருக்கின்றேன். எனது ஒவ்வொரு முறை மலேசியாவிற்கான பயணங்களிலும் கெடாவிற்குச் செல்வது தவிர்க்கமுடியாத ஒரு விஷயமாகிவிட்டது.

பூஜாங் பள்ளத்தாக்குப் பகுதியில் கெடாவின் ஆற்றங்கரைப் பகுதிகளில் அகழ்வாராய்ச்சியின் போது கண்டுபிடிக்கப்பட்ட கோயில்களை பெயர்த்துஎடுத்து மிக ழகாக அதனைத் தனித்தனியாக அமைத்து பார்வைக்கு வைத்திருக்கின்றார்கள். இப்பகுதியில் முதலில் வருவது ஒரு அருங்காட்சியகம். மிகச் சிறப்பாக ஆங்கிலேயர் காலத்திலேயே அமைக்கப்பட்ட அருங்காட்சியகம் இது. சுற்றுச் சூழலே மனதைக் கவரும் வகையில் மிக ரம்மியமாக மைந்த ஒரு மலைப்பகுதியில் பூஜாங் பள்ளத்தாக்கு அமைந்துள்ளது. ஜெராய் மலைப்பகுதி இதற்குமிக அருகாமையில் இருப்பதால் பசுமைக்குக் குறைவேதும் இல்லை.

மலேசியா செல்பவர்கள் அதிலும் கெடா செல்பவர்கள் தவிர்க்காமல் இப்பகுதிக்குச் சென்று வரவேண்டியது அவசியம்.

தொடரும்...
சுபா