மலேசியா - பழைய செய்தி புதிய பதிவு - 4

4. பெர்லிஸுக்குப் பயணம்


மலேசியாவில் 13 மானிலங்கள் உள்ளன என்று அறிமுகப் பகுதியில் குறிப்பிட்டிருந்தேன். கிழக்கு மலேசியா (போர்னியோவில்) மலேசியாவின் மானிலங்களான சபா சரவாக் இரண்டும் உள்ளன. இதைத் தவிர்த்து புருணை என்னும் தனி ஒரு நாடும் தெற்கு போர்னியோவின் முழுமையும் ஆக நான்கு நாடுகளைக் கொண்ட ஒரு தீவு இந்த போர்னியோ தீவு. போர்னியோ தீவின் 73% பகுதி இந்தோனிசியாவைச் சேர்ந்தது. இப்பகுதி களிமந்தான் எனப் பெயர் கொண்டது. இத்தீவு உலகின் மூன்றாவது பெரிய தீவு. களிமந்தான் (இந்தோனிசியப் பகுதி) புருணை, மலேசியாவின் இந்த இரண்டு மானிலங்கள் ஆகிய இவற்றிற்கு அதிகாரப்பூர்வ மொழி மலாய் மொழியாகும். ஆயினும் பழங்குடி மக்களின் பல்வேறு மொழிகள் இங்கு இன்றளவும் வழக்கில் உள்ளன என்பது குறிப்பிட வேண்டிய ஒரு விஷயம். போர்னியோ. சபா சரவாக் மானிலங்களைப் பற்றி பின்னர் மேலும் பார்க்கலாம். இப்போது எனது பயண திட்டத்திற்கு மீண்டும் வருகின்றேன். மேற்கு மலேசியாவில் உள்ள ஏனைய பதினோரு மானிலங்களில் மிகச் சிறியதும் தாய்லாந்தின் எல்லைப் பகுதியில் அமைந்திருப்பதுமான பெர்லிஸ் மானிலத்தை இம்முறை பார்த்து வரலாம் என முடிவானது. நான் எனது பள்ளிக் காலத்திலும் கூட பெர்லிஸ் மானிலம் சென்றதில்லை. அதற்கான வாய்ப்பும் அமையவில்லை.



பினாங்கு தீவைக் கடந்து மானிலத்தின் எல்லையைக் கடந்து வடக்கு நோக்கி பயணித்தால அடுத்து வருவது கெடா மானிலம். கடாரம் எனும் 6ம் நூற்றாண்டு பல்லவப் பேரரசின் பெயரை இன்னமும் தாங்கி நிற்கும் ஒரு மானிலம் இது. கடாரம் 6ம் நூற்றாண்டிலிருந்து 12ம் நூற்றாண்டு வரை ஹிந்து, புத்த மத வழிபாட்டைக் கொண்டிருந்த ஒரு அரசாகத் திகழ்ந்தது. இங்கு அகழ்வாராய்ச்சியின் போது கண்டெடுக்கப்பட்ட புதையுண்ட கோயில்களைப் பற்றிய எனது கட்டுரை ஒன்றினை மரபுவிக்கியில் இங்கே காணலாம். 12ம் நூற்றாண்டுக்குப் பின்னர் பாரசீக, அராபிய தாக்கங்களால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இஸ்லாமிய மதத்தைத் தழுவி இஸ்லாமிய ராஜ்ஜியமாக மாறியது கெடா. கெடாவின் இன்றைய சுல்தான் அதே பண்டைய ராஜ்ஜியத்தின் வம்சாவளியைச் சார்ந்தவர் என்பதையும் இங்கே குறிப்பிடவேண்டும்.


கெடா மானிலத்தைப் பொருத்தவரை இந்தியத் தாக்கம் என்பது பல்லவப் பேரரசோடு முடிந்து விடவில்லை. 19ம், 20ம் நூற்றாண்டு வாக்கில் காலணித்துவ ஆட்சியின் போது மலேசியாவிற்குத் தென் தமிழகத்திலிருந்து வந்தவர்கள் அதிகம் பேர். மலேசியாவின் ஏனைய பகுதிகளுக்குப் பிரித்தானிய காலனித்துவ அதிகாரிகளால் ரப்பர் செம்பனை தோட்டங்களில் பணி புரியவும், இரயில் பாதை அமைக்கவும் கூலி வேலைக்காக வரவழைக்கப்பட்டவர்கள் போலல்லாமல் கெடா மானிலத்திற்கு வந்தவர்கள் பெரும்பாலும் வியாபாரம் செய்வதற்காக வந்தவர்கள். கெடா மானிலத்தில் கணிசமான அளவில் தமிழர்கள் இருக்கின்றார்கள் என்பதுடன் வியாபாரத்துறையில் ஈடுபட்டு செல்வந்தர்களாகவும் கல்வித்துறையில் மேம்பட்டவர்களாகவும் உள்ளனர் என்பதுவும் உண்மை. கெடா மானிலத்தின் வடக்கு எல்லையைக் கடந்து மேலும் பயணித்தால் வருவது தான் பெர்லிஸ் மானிலம். பெர்லிஸ் மானிலமாகத் தற்சமயம் கருதப்படுவது முன்னர் கெடா மானிலத்தின் ஒரு பகுதியாகவும் 1821க்குப் பிறகு சில காலங்கள் தாய்ந்தின் (சயாம்) ஆட்சிக்குட்பட்டும் இருந்துள்ளது. பெர்லிஸ் மானிலம் அளவில் சிறிதெனினும் தனி சுல்தான், மானிலக்கொடி, சட்டமன்றம் என அனைத்து அதிகாரத்துவ தகுதிகளும் கொண்டு விளங்கும் ஒரு மானிலம். இந்த மானிலத்தின் தலைநகரம் கங்கார்.



பினாங்கிலிருந்து பெர்லிஸ் சென்றடைவதென்றால் பேருந்து அல்லது வாகனத்தில் செல்வது சுலபம். மலேசியாவின் வடக்கு தெற்கு நெடுஞ்சாலையில் வாகனமோட்டிக் கொண்டு பயணிப்பது ஒரு சுகமான அனுபவம் என்பதுடன் இதுவே சிறந்த வழியும் கூட. பினாங்கிலிருந்து கங்கார் ஏறக்குறைய 170 கி.மீட்டர் தூரத்தில் அமைந்துள்ளது. வாகணத்தில் சென்றால் ஏறக்குறைய 2 மணி நேரத்திற்குள் கங்காரை அடைந்து விடலாம்.



பொருளாதார அடிப்படையில் பெர்லிஸ் மானிலம் விவசாயம், காட்டு வளம் ஆகியவற்றை நம்பியிருக்கும் ஒரு மானிலம். பார்க்கும் இடமெங்கும் நெல்வயல்கள் சூழ்ந்து பச்சை பசேலென கண்ணுக்கு குளுமையளிக்கும் ஒரு மானிலம் இது. அடர்ந்த காடுகள் சூழ்ந்தது. சுற்றுலா பயணிகள் வந்தால் பெரும்பாலும் காடுகளில் நடப்பதற்கும் மலையேறுவதற்கும், இயற்கைச் சூழலை ரசிப்பதற்கும் நோக்கமாக கொண்டு வருகின்றனர். இங்குள்ள சுற்றுலா தளங்கள் அனைத்தையுமே இரண்டு நாட்களுக்குள் பார்த்து விடலாம். ஆனால் இதன் இயற்கை அழகை என்றென்றும் ரசித்துக் கொண்டிருக்கலாம். ஆக பெர்லிஸ் மானிலத்தை சுற்றிபார்த்து வர திட்டமிட்டு ஒரு சிறிய கஞ்சில் (Kancil) வாகனம் ஒன்றை வாடகைக்கு எடுத்துக் கொண்டு பினாங்கிலிருந்து நான் கங்கார் நோக்கி புறப்பட்டேன்..


தொடரும்..

மலேசியா - பழைய செய்தி புதிய பதிவு - 3

3. சீன சமூகம்


மலேசியா ஒரு பண்பாட்டுக் கலவையான் ஒரு நாடு. இங்கு ரமடான் பண்டிகை எவ்வாறு சிறப்பாக கொண்டாடப் படுகின்றதோ அதேபோல நம்மவர்களின் தீபாவளி தைப்பூசப் பண்டிகையும் ஒரு நாள் அரசாங்க விடுமுறையுடன் கொண்டாடப்படுகின்றது. சீனப் புத்தாண்டும் புத்தரின் பிறந்த தினமான விசாக தினமும், கிற்ஸ்மஸ் பண்டிகையும் அரசாங்க விடுமுறையுடன் பாகு பாடின்றி இங்கே கொண்டாடப்படுகின்றன.

தைப்பூசத்திருவிழாவில் ஹிந்துக்கள் மட்டுமன்றி சீனர்கள் தங்கள் வேண்டுதல்களை நிறைவேற்ற காவடி எடுப்பதும் சீன வர்த்தக நிறுவனங்களும் செல்வந்தர்களும் கூட தங்கள் காணிக்கையைச் செலுத்த குன்று போல தேங்காய்களைக் குவித்து வைத்து முருகப் பெருமானின் தேர் வரும் சாலையில் பட்டாசு வெடிப்பது போல தேங்காய்களை உடைத்து மகிழ்வதும் இந்த நாட்டில் நடக்கும் ஒரு வித்தியாசமான ஒரு நிகழ்வு.

அது போல செப்டம்பர் அக்டோபர் மாதங்களில் நாம் நவராத்திரி கொண்டாடும் அதே வேளையில் சீனர்கள் 9 நாட்களில் தங்களின் ஒன்பது கடவுளர்களை வழிபடும் ஒரு பண்டிகையும் நடைபெறும். அந்த 9 நாட்களும் சைவ உணவு உண்டு அவர்கள் விரதமும் கடைபிடிப்பார்கள். அந்தக் கால கட்டங்களில் பினாங்கில் முக்கிய இடங்களான டத்தோ கெராமட் சாலை, குவின் ஸ்ட்ரீட், ஆகிய இடங்களில் சைவ உணவகங்கள் பந்தல்கள் போல போடப்பட்டு நாள் முழுக்க விற்பனைக்கு வைக்கப்படும். இதில் குறிப்பாக சோயாவால் செய்யப்பட்ட பலவித பதார்த்தங்களைக் கொண்டு சமைக்கப்பட்ட சமையல் வகைகள் நிறைந்திருக்கும்.



இப்பண்டிகையின் இறுதி நாளான ஒன்பதாம் நாள் மிகச் சிறப்பான ஒரு திருநாளாக இருக்கும். அன்று மாலை ஹிந்துக்ள் மாரியம்மன் ஆலயங்களில் தீ மிதிப்பது போல சீனர்களும் தீ உருவாக்கி தீமீது நடந்து சென்று தங்கள் வேண்டுதல்களை நிறைவேற்றுவார்கள். குறிப்பாக இந்தத் திருவிழா பினாங்கு குவாலலும்பூர் ஆகிய இடங்களில் மிகப் பெரிய அளவில் நடைபெறும். மலேசியாவில் வாழும் சீனர்கள் பெரும்பாலும் பௌத்த மதத்தை தழுவியவர்கள். அதற்கு அடுத்த நிலையில் சீன பாரம்பரிய வழிபாட்டினை பின்பற்றுபவர்களும் பெறுவாரியாக உள்ளனர். இதற்கடுத்தார் போல கிறிஸ்துவ மதத்தை தழுவிய சீனர்களும் ஒரு சிறிய விழுக்காட்டினர் உள்ளனர். சீன பாரம்பரிய கடவுளர்களை வழிபடும் சீனர்களும் புத்த மதத்தை பின்பற்றும் சீனர்களும் எந்த தயக்கமுமின்றி ஹிந்து கோயில்களுக்கும் வந்து வழிபடுவார்கள். இவர்களின் வழிபாட்டு முறை ஹிந்து ஆலயங்களில் உள்ளது போன்று அமைந்திருப்பதால் அதே போல ஊதுபத்தியை ஏற்றி தங்கள் கைகளில் வைத்துக் கொண்டு கற்பகிரகத்தை வலம் வந்து பின்னர் சுவாமிப் பிரசாதம் பெற்றுக் கொண்டு செல்வர்.


மலேசிய பழங்குடி மக்களுக்குள் மட்டும் தான் பல்வேறு குழுக்கள் என்பதில்லை. மலாயா வந்து சேர்ந்த சீனர்களுக்குள்ளேயும் பல குழுக்கள் இருக்கின்றன. அதே போல இந்தியாவின் பல பகுதிகளிலிருந்து குடியேறிய இந்தியர்களிலும் பல சாதிக் குழுவினர் அடங்கியிருந்தனர். மலேசியாவில் வாழும் பல்வேறு குழுவினரைப் பற்றிய ஒரு பதிவு ஒன்று இணையத்தில் கிடைத்தது. இது இத்துறையில் தகவல் தெரிந்து கொள்ள விழைபவர்களுக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாக அமையும்.

http://www.joshuaproject.net/countries.php?rog3=MY

19ம் நூற்றாண்டில் மலாயா வந்த தமிழர்கள் பெரும்பாலும் ரப்பர் மரத்தோட்டங்களில் பணிபுரிய வந்தர்கள். அதேபோல அக்காலகட்டத்தில் தெற்கு சீனாவிலிருந்து மலாயாவில் கூலி வேலைகளுக்காக சீனர்கள் அதிகமானோர் வந்தனர். சீனர்களின் இந்த 19ம் நூற்றாண்டில் அமைந்த மலாயாவுக்கான பயணம் முக்கியமாக ஈயம் தேடுதல் தொடர்பானது. மலேசியாவில் அதிகமாக சீனர்கள் நிறைந்திருக்கும் மானிலங்களில் ஒன்று பினாங்கு மானிலம். அதேபோல பேராக் மானிலமும் ஆகும். இங்கு ஈயம் தேடுதல் பணிக்காக வந்தவர்களில் பலர் இங்கேயே தங்கியதன் காரணத்தால் மலேசிய சீனர்களின் வரலாற்றில் மிக முக்கியமான பல நிகழ்வுகள் இப்பகுதியில் நிகழ்ந்துள்ளன.



ஹொக்கியன், ஹாக்கா, கண்டோனிஸ், தியோச்சு, மாண்டரின், ஹைனனிஸ் ஆகிய குழு சீனர்கள் தான் பெரும்பாலும் மலாயா வந்த குழுவினர். சீனர்களின் மலாயாவுக்கான வருகை 18, 19ம் நூர்றண்டில் தன் தொடங்கிழது என்பதல்ல. 3ம் 4ம் நூற்றாண்டுகளில் கூட வர்த்தகத்துக்காக சீனர்கள் மலாயா வந்து இங்கேயே சிலர் தங்கி வாழ்ந்து விட்டமையும் கருத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டிய ஒரு விஷயம்.


சுமத்ரா பலேம்பாங்கிலிருந்து வந்த பரமேஸ்வரா மலாக்கவை நிறுவினார். அவரது பரம்பரையில் ஆறாவதாக வந்த மன்சூர் ஷா என்ற சுல்தான் வணிக வளத்தை பெருக்குவதற்காக சீன அரசனுடன் தொடர்பு வைத்துக் கொள்ளும் பொருட்டு சீன அரசர் ஒருவரின் மகள் ஹங் லி போவை திருமணம் செய்து கொண்டார். அப்போது ஹங் லீ போவுடன் சீனாவிலிருந்து குழுவாக பல சீனர்கள் மலாக்கா வந்து சேர்ந்தனர். அச்சமயத்தில் சீனாவுக்கும் மலாயாவுக்கும் இடையிலான வர்த்தக் உறவு சிறந்த நிலையில் இருந்தது. 1459 - 1477 வரை ஆட்சி செய்தவர் சுல்தான் மன்சூர் ஷா. சீனர்கள் பலர் வர்த்தகம் தொடர்பாக அக்கால கட்டத்தில் மலாயா வந்தனர். இவ்வகையில் 16, 17ம் நூற்றாண்டு வாக்கில் மலாக்கா வந்து இங்கேயே தங்கி வாழ்ந்து வரும் சீனர்கள் தங்களை பாபா-ஞோன்யா (Baba-Nyonya) என அடையாளப்படுத்திக் கொண்டு தனித்துவத்துடன் வாழ்கின்றனர். இவர்கள் அடிப்படையில் சீனர்கள். வர்த்தகம் செய்ய வந்தவர்கள் மலாக்கவிலேயே தங்கி அங்குள்ள மக்களின் வாழ்க்கை முறையோடு தங்களை இணைத்துக் கொண்டவர்கள். இந்த இன மக்கள் சற்று தனித்த இயல்புடன் இன்றளவும் மலாக்க மானிலத்தில் வாழ்ந்து வருகின்றனர். இவர்கள் உடை, உணவு பழக்க வழக்கங்கள் பொதுவான சீனர்களை விட வித்தியாசமானது. மிக அதிகமாக இந்தோனீசிய, மலாய் இன மக்களின் பழக்க வழக்கங்கள் கலந்த ஒரு முறையாகத் திகழ்வது.




பெரும்பாலும் ஹொக்கியான் தியோச்சு, கண்டனிஸ் குழு மக்களே அக்கால கட்டத்தில் மலாக்கா வந்து பின்னர் பாபா-ஞோன்யாவாக தங்களை அடையாளப்படுத்திக் கொண்டு இன்றளவும் வாழ்பவர்கள். இவர்கள் திருமணம் என்று வரும் போது பெரும்பாலும் தெற்கு சீனாவில் பெண்ணெடுத்து திருமணம் செய்யும் வழக்கத்தை கொண்டிருந்தனர். இதில் முக்கியமான அம்சம் யாதெனில் இவர்கள் அடிப்படையாக தங்கள் மொழியை விட்டு, உள்ளூர் வழக்கு மொழியான மலாய் மொழியை தங்கள் மொழியாக கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஏற்றுக் கொண்டவர்கள். இவர்கள் பேசும் மொழி பாபா மலாய என அழைக்கப்படுவது. இது முழுமையாக தூய்மையான மலாய் மொழி இல்லாவிட்டலும் சீன மொழிக் குடும்பத்தின் ஒரு மொழின ஹிக்கியான் மொழியின் பல சொற்கள் கலந்தது.


இதே போல இக்காலகட்டத்தில் தென்னிந்தியாலிருந்து வர்த்தகம் புரிய மலாயா அதிலும் குறிப்பாக மலாக்கா வந்தவர்களும் தமது இயல்பு மாறாமல் இன்றளவும் மலாக்காவில் வாழ்கின்றனர். இந்த மக்கள் மலாக்கா செட்டிகள் என அழைக்கப்படுகின்றனர். இவர்களை பற்றி மேலும் தெரிந்து கொள்வதற்கு முன்னர் எனது பயண திட்டத்தைப் பற்றியும் கொஞ்சம் பகிர்ந்து கொள்கின்றேனே..

குறிப்பு-

சில விழியங்கள் இங்கே உள்ளன.

http://www.youtube.com/watch?v=fzLkkm0dQIY

http://www.youtube.com/watch?v=_Fi5UL9UmCM

http://www.youtube.com/watch?v=27ugLLNgUCw&feature=related

இந்த விழியங்களைப் பாருங்கள். சீன பக்தர்கள் இந்த 9ம் நாள் பண்டிகையின் போது அலகு குத்திக் கொண்டு சாமி வந்து ஆடுவதை!.

http://www.youtube.com/watch?v=dUpfpL-Vex4&feature=player_embedded#at=35
(கொதிக்கும் எண்ணையை எடுத்து குடிக்கும் பக்தர்கள்)


http://www.youtube.com/watch?v=VQL9TWISGss
(தீ உருவாக்கி அதில் தீமிதிக்கும் பக்தர்கள்)


இந்த விழாவைப் பற்றிய ஒரு ஆய்வுக் கட்டுரை ஒன்று ! http://nirc.nanzan-u.ac.jp/publications/afs/pdf/a1098.pdf


அடிப்படையில் துரதிஷ்டம் மறைந்து சந்தோஷம் பெற வேண்டும் என வேண்டிக் கொண்டு மக்கள் வழிபடும் ஒரு பண்டிகை இது. ஒன்பது கடவுளர்கள் பற்றி விக்கி பீடியாவில் இங்கே காணலாம். http://en.wikipedia.org/wiki/Nine_Emperor_Gods_Festival Nine Emperor Gods என தேடிப் பாருங்கள். பல தகவல்கள் கிடைக்கும். Zhou Yu Dou Fu Yuan Jun விற்கும் Dou Mu Yuan Jun இருவருக்கும் தோன்றிய இந்த ஒன்பது குழந்தைகளான
Tan Lang
Tai Xing Jun
Ju Men Yuan Xing Jun
Lu Cun Zhen Xing Jun
Wen Qu Niu Xing Jun
Lian Zhen Gang Xing Jun
Wu Qu Ji Xing Jun
Po Jun Guan Xing Jun
Zuo Fu Da Dao Xing Jun
You Bi Da Dao Xing Jun

ஆகியோரை வரவேற்பதும் பின்னர் அவர்களை வழியனுப்பி வைப்பதுமே இந்த விழா.


எனது இளம் வயதில் நீளமான அலகு குத்திக் கொண்டு இவ்வகையில் இந்த விழா நடைபெறுவதை நான் பார்த்ததில்லை. பல மாற்றங்கள் படிப்படியாக சேர்ந்திருகின்றன. ஹிந்துக்கள் கொண்டாடும் தைப்பூச விழாவில் உள்ளது போனற காவடி எடுத்தலின் தாக்கம் தற்சமயம் இந்த விழாவில் ஒரு அங்கமாகியிருப்பது தெரிகின்றது. 1998க்குப் பிறகு இந்த விழாவை நான் நேரில் பார்க்க வாய்ப்பு அமையவில்லை.


தொடரும்...

மலேசியா - பழைய செய்தி புதிய பதிவு - 2

2. மக்கள்


பினாங்கு - ஏராளமான ஞாபங்களை எனக்கு தந்த ஒரு ஊர். எனது மலேசிய வாழ்க்கையின் பெரும் பகுதி இந்த மானிலத்தில் தான். எனது முந்தைய சில பதிவுகளில் பினாங்கில் எனது சில நினைவுகளை நான் பதிந்திருக்கின்றேன். பினாங்கு மானிலம் மலேசியாவின் தலைநகரமான கோலாலம்பூரிலிருந்து ஏறக்குறைய 450 கிமீ வடக்கில் அமைந்துள்ளது. மலேசியாவைப் பற்றி கேட்டால் முதலில் பலருக்கும் ஞாபகம் வருவது கோலாலம்பூர் தான். நாட்டின் தலைநகரம் அது. ஒட்டு மொத்த மலேசியாவுக்கே சிறப்பை கூட்டும் பல அம்சங்கள் இங்கே உள்ளன. பெரிய கேளிக்கை விடுதிகள், கோயில்கள், மசூதிகள், புத்தர் ஆலயங்கள், விற்பனைக் கூடங்கள் என கண்ணைக் கவரும் பல விஷயங்களுடன் வனங்களும் பாதுகாக்கப்படும் இயற்கையான காடுகளும் கூட அமைந்துள்ள ஒரு பகுதியாக விளங்குகின்றது.

மலேசியாவை பல்லின மக்கள் வாழும் ஒரு நாடு என்று பொதுவாகக் குறிப்பிட்டாலும் இங்கு முக்கியமாக மூன்று இனத்தவர்கள் பெரும்பாண்மையாக வாழ்கின்றனர். மலாய் இனத்தவர்கள் 51விழுக்காட்டினரும், அத்துடன் மேலும் 11 விழுக்காட்டினர் ஏனைய பழங்குடி இனத்தவரும் சேர்ந்து ஏறக்குரைய 62விழுக்காட்டு ள் என்ற நிலையில் பூமிபுத்திரர்கள் (Bumiputera) பெரும்பாண்மை இனமாகத் திகழ்கின்றது. இதற்கடுத்தாற் போல எண்ணிக்கையில் வருபவர்கள் சீனர்கள். ஏறக்குறையை 28 விழுக்காட்டினர். மக்கள் தொகையில் குறைந்திருந்தாலும் மலேசியாவின் பொருளாதாரத்தின் மூல நாடி இவர்கள் என்பதே உண்மை. அதற்கடுத்தாற் போல தமிழர்கள். இவர்களின் எண்ணிக்கை 7.5% என்ற அளவில் உள்ளது. இதைத்தவிர மேலும் ஐரோப்பியர், தாய்லாந்துக்காரர்கள், அராபியர்கள் என சிறு விழுக்காட்டினர் அமைந்து மொத்த மகக்ள தொகையை உருவாக்கியுள்ளது. இதில் பூமிபுத்திரர்கள் (Bumiputera) குழுவில் இடம்பெருபவர்கள், மலாய் இனத்தவர்களும் மலேசியாவின் பூர்வக் குடியினரும்தான்.


மலேசிய பூர்வக் குடியினர் பல குழுக்கள் உள்ளனர். நெக்ரித்தோ, செனாய் போன்ற குழுக்கள் அதிக எண்ணிக்கையிலானவர்கள். நெக்ரித்தோவின் உட்பிரிவுகளான ஜாஹாய், லானோ, போன்றவர்கள் இன்றளவும் நாடோடிகளாக் வாழ்பவர்கள். காடுகள் அழிக்கப்பட்டு நகரமயமாக்கலில் பலர் காடுகளை விட்டு வெளிவந்து நகரங்களில் தொழிலில் ஈடுபட்டும் பள்ளிகளில் குழந்தைகளை படிக்க வைத்தும் வாழ்க்கை தரத்தில் மேம்பாடு அடைந்து வருகின்றனர். செனாய் குழுக்களின் உட்பிரிவுகளான தெமுவான், ஜக்கூன், செமாய், தெமியாட், தே வோங், ஜாஹூட், செம்மலாய் போன்றவர்கள் கடற்கரைகருகிலேயும் சில குழுக்கள் காடுகளிலும் மீன்பிடித்தும் வேட்டையாடியும் வருவதை வாழ்க்கை முறையாக கொண்டவர்கள். கிழக்கு மலேசியா (போர்னியோ தீவில்) சரவாக் மானிலத்தில் அதன் மக்கள் தொகையில் 50 விழுக்காட்டுக்கும் மேலானவர்கள் பூர்வகுடி மக்களே. அதே போல சபா மானிலத்தை எடுத்துக் கொண்டால் ஏறக்குறைய 60 விழுக்காட்டினர் பூர்வ குடி மக்கள் தான். இந்த மானிலத்தில் மாத்திரம் ஏறக்குறைய 30க்கும் மேற்பட்ட பூர்வகுடி இனத்தவர்கள இருக்கின்றனர். ஒவ்வொரு குழுவும் ஒவ்வொரு தினுசான குழுக்கள். டூசூன், கடஸான், மூரூட் என பல குழுக்கள். சரவாக் மானிலதத்தை எடுத்துக் கொண்டால், ஈபான், கென்யா, காபாட், கெலாபிட், பூனான் பா, லாஹானான், செகாப்பாக் என பல குழுக்கள். ஒவ்வொரு குழுக்களுக்கும் அவரவர் மொழிகள், வட்டார வழக்குகள் என பல உள்ளன. மலேசியாவைப் பொருத்த வரை மலாய் மொழி தேசிய மொழி என்ற போதிலும் இந்த இனக்குழுக்கள் தங்கள் மொழியை மறக்கவில்லை, என்பதுடன் மிக உறுதியாக தங்கள் இனத்தின் மொழியை வழக்கில் கொண்டுள்ளனர் என்பதும் குறிப்பிடப்பட வேண்டிய ஒரு முக்கிய விஷயம்.



இதில் நெக்ரித்தோ குழுவினர் மலேசியாவில் வாழும் குடிகளில் மிகப் பழமையான குடிகளுல் ஒன்று. இவர்கள் இன்றைய மலேசியாவின் பூர்வகுடிகளில் அடங்கினாலும் இவர்கள் வேறு பகுதியிலிருந்து பெயர்ந்து குடியேறிவர்கள் எனக் கருதப்படுகின்றனர். நெக்ரித்தோ (ஸ்பேனீஷ் மொழியில் நீக்ரோ என்பதைக் குறிக்க பயன்படும் சொல், அதவது சிறிய கருப்பர்கள் என்ற பொருளில்) என்பது ஐரோப்பியர்கள் இம்மக்களை குறிக்க பயன்படுத்திய பெயர். இவர்கள் பல்லண்டுகளுக்கு முன்னர் நியூ கீனியிலிருந்து ஆசியாவிற்கு குடியேறிய மக்களாகவும் இருக்கலாம் என்ற கருத்தும் உள்ளது. இவ்வினமக்களைப் பற்றிய மேலும் சில செய்திகள் இங்கே.. http://lazacode.com/place-empire/negrito-history மலேசிய பூர்வ குடிகள் பற்றி பகிர்ந்து கொள்ள பல சுவையான தகவல்கள் இருக்கின்றன. வாய்ப்பு அமையும் போது அம்மக்கள் பற்றிய எனக்குத் தெரிந்த சில தகவல்களை மேலும் பகிர்ந்து கொள்கின்றேன்.

தொடரும்....

மலேசியா - பழைய செய்தி புதிய பதிவு

1.அறிமுகம்

கலாச்சாரக் கலவையும் அழகும் புதுமையும், நாகரிகமும் இயற்கை எழிலும், தூய்மையும் ஒருங்கே அமைந்த ஒரு நாடு மலேசியா. எனது இளமை காலம் தொட்டு சுதந்திர மலேசியாவின் படிப்படியான வளர்ச்சியை பார்த்தும் அனுபவித்தும் வருகின்றேன். எண்ணற்ற நினைவுகள் அவ்வப்போது மனதில் ஞாபகமாக நிழலாடும் போது அந்தச் சில கணங்கள் நேரத்தில் பின்னோக்கிச் சென்று அக்கணங்கள் அந்த ஞாபங்களில் வாழ்ந்து பின்னர் அவை முடிந்தவை என் தெளிவடைந்து வியந்து நான் நிற்பதுண்டு.


மலேசியாவில் அதிலும் குறிப்பாக பினாங்கில் எனது அங்கிருந்த காலகட்டத்திலேயே நான் நினைவு தெரிந்து பார்த்து அனுபவித்த பல விஷயங்கள் மனதில் ஆழத்தில் பதிந்து கிடக்கின்றன. 1970களில் இருந்த மலேசியா, பின்னர் 1980களில் அதற்குப் பின்னர் 1990களில் பின்னர் 2000ம் ஆண்டுகளில் என பகுத்துப் பார்த்தால் மலேசியாவின் வளர்ச்சி என்பது மிக அபரிதமானது. 1969ம் ஆண்டு நிகழ்ந்த இனக்கலவரம் சுதந்திர மலேசியாவின் சரித்திரத்தில் மறைக்கப்பட முடியாத ஒரு துயர நிகழ்வு.


13 மே என்பது மலேசியாவை பொறுத்தவரை இன்றளவும் கூட ஒரு துரதிஷ்டம் தரும் நாளாக கருதப்படும் ஒன்று. மலேசிய மக்கள் தொகையில் இரண்டு பெரிய குழுக்களான மலாய் இன மக்களுக்கும் சீன இன மக்களுக்கும் இடையே நிகழ்ந்த கலவரத்தில் பலர் கொல்லப்பட்டனர். அரசாங்கம் அமுல்படுத்திய புதிய அரசாங்கக் கொள்கை மலாய் இனத்தவருக்குப் பல சலுகைகளை வழங்கும் வகையில் அமைக்கபப்ட்டதை தொடர்ந்து எழுந்த அதிருப்தி இனக்கலவரமாக வெடித்தது. நாடெங்கும் பயங்கரம் சூழ்ந்திருந்ததாக எனது தந்தையார் கூறுவார். தமிழர்கள் நேரடியாக இந்த கலவரத்தில் பாதிக்கப்படவில்லையென்றாலும் ஒரு வகையில் நாட்டு மக்கள் அனைவருமே பாதிக்கப்பட்டிருந்த கால கட்டம் தான் அது. சாலையில் செல்லும் போதே மிகக் கோரமாக, பார்க்கும் சீனர்களை வெட்டிசாய்த்து விட்டும் செல்லும் மலாய் இனத்து மக்களையும், பார்க்கும் மலாய் இனத்தவரை தாக்கி அருவாளால் வெட்டும் சீனர்களைப் பார்த்தது பற்றி தகவல்கள் என் தந்தையார் கூறிக் கேட்டிருக்கின்றேன். இந்த காலகட்டத்தில் மலேசியாவில் நாடாளுமன்றம் கலைக்கப்பட்டு சில மாதங்கள் அவசரகாலம் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டு மக்கள் பீதியுடன் சில காலம் இருந்திருக்கின்றனர். மலேசியாவின் சுதந்திரத் தந்தை என அழைக்கப்படும் துங்கு அப்துல் ரஹ்மான் இந்த இனக்கலவரத்தின் அடிப்படையில் தனது பிரதமர் பதவியைத் துறந்தார்.


அதற்குப் பிறகு அவ்வப்போது உள்பூசல்கள் பல இருந்தாலும் கலவரம் மலேசியாவில் மீண்டும் தோன்றியதில்லை. 1969 மே 13 என்பதை ஒரு பாடமாக எடுத்துக் கொண்டு வளர்ச்சி நோக்கி மலேசியாவை கொண்டு செல்ல அனைவரும் பயணம் செய்த காலம் அது. எனது மலேசிய அனுபவம் முழுதும் இந்த காலகட்டத்தில் தான் அமைந்தது. ஆனாலும் கடந்த சில ஆண்டுகளில் மீண்டும் பறபல விஷயங்கள் சிறு சிறு கலவரங்களாக தோன்றி மறைவதை பலரும் நாளிதழ்களிலும் இணையத்திலும் கூட வாசித்தும் கேள்விப்பட்டும் இருக்கலாம். இவை ஒரு புறம் இருப்பினும் மலேசியாவின் வளர்ச்சியும் அதன் எழிலான சூழலும் அனைவரையும் பிரமிக்க வைப்பது என்பதை மறுக்க முடியாது.



மலாயா 1957ல் ஆங்கிலேய காலணித்துவ ஆட்சியிலிருந்து மீண்டு சுதந்திரம் பெற்றது. மலாயா தீபகற்பம், சிங்கப்பூர் தீவு, வடக்கு போர்னியோ பகுதியான சபா, மேற்கு போர்னியோவின் பெரும் பகுதியான சரவாக் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கி மலேசியாவாக 1963ல் உருபெற்றது. அதற்கு அடுத்த ஆண்டில் ஏற்பட்ட இணங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட சலுகைகளில் ஏற்பட்ட திருப்தியின்மை அதனால் ஏற்பட்ட உள்ளூர் கலவரங்களால் சிங்கப்பூர் மலேசியாவிலிருந்து பிரிந்து செல்ல முடிவாகி தனி நாடாக 1965ல் தன்னை பிரகடனப்படுத்திக் கொண்டது.



மலேசியக் கொடியை உற்று நோக்கினால் அதில் இருக்கும் நட்சத்திரம் 14 கதிர்களைக் காட்டுவதைக் காணலாம். அவை 14 மானிலங்களைக் குறிப்பது. சிங்கப்பூர் இந்த அமைப்பிலிருந்து வெளியேறிய பின்னர் 13 மானிலங்கள் மட்டுமே இருக்கின்றன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. நான் மலேசியாவிலேயே பிறந்து வளர்ந்து கல்வி கற்றிருந்தாலும் கூட மலேசியா முழுமையையும் இது வரை பார்த்ததில்லை. அதிலும் தற்சமயம் தாய்நாட்டை விட்டு அயல்நாட்டில் குடியேறிய பின்னர் இதற்கான வாய்ப்பு சற்று குறைந்து விட்டது. அவ்வப்போது மலேசியா செல்லும் போது நான் இதுவரை சென்றிராத சில மானிலங்களுக்குச் சென்று பார்த்திராத புதிய இடங்களை காண நான் முயற்சிப்பதுண்டு. அந்த வகயில் சென்ற 2010ம் ஆண்டு இறுதியில் மலேசியா சென்ற போது எங்கு செல்லலாம் என யோசித்த போது மனதில் தோன்றியது ஒரு எண்ணம்...!


தொடரும்....

நூல் விமர்சனம் - சூதாட்டம் ஆடும் காலம்

இது மலேசிய தமிழ் எழுத்தாளர் பேராசிரியர் ரெ.கார்த்திகேசுவின் அண்மைய நாவல்.

மின்னஞ்சல் வழி கேட்டதுமே சிரமம் பாராது எனது இல்ல மிகவரிக்கு புத்தகங்களை உடனே அனுப்பி வைத்த ரெ.கா. அவர்களுக்கு முதலில் எனது நன்றிகளைச் சொல்லத்தான் வேண்டும்..

சில நாவல்களின் முதல் ஒரு சில பக்கங்களைப் புரட்டியதுமே, நாளை படிக்கலாமே என்று தோன்றும். இந்த நாவல் அப்படியல்ல. படிக்க ஆரம்பிக்கும் போதே முழுவதையும் படித்து முடித்து விட வேண்டும் என்ற ஆவல் ஆரம்பத்திலேயே தோன்றுகின்றது. ஒரு எதிர்பார்ப்பை முதலிலேயே கொடுத்து வாசகர்களை நாவாலோடு சேர்த்துக் கொண்டு அழைத்துச் சென்றிருக்கின்றார் நூலாசிரியர். இந்த பாணியை அவரது முந்தைய நாவல்களிலும் கண்டிருக்கின்றேன். இதுவே இவரது நாவல்களின் வெற்றிக்கு அடைப்படையாக அமைந்திருக்கின்றது என்றும் சொல்லலாம்.

இந்நூலின் முன்னுரையில்(முன்னீடு) எஸ்.பொ அழகாக ஒரு கருத்தை வைக்கின்றார் - "மலேசியத் தமிழ் சூழல் இந்நாவலிலேயே கமழ்வதனால் தமிழ் இலக்கியத்தின் கதை நிகழ் களம் விசாலம் அடைகின்றது" என்கிறார் எஸ்.பொ. உலகம் முழுவதும் தமிழர்கள் பல்வேறு காரணங்களுக்காகப் புலம் பெயர்ந்து பல்வேறு நாடுகளில் வேறூன்றி நிற்கின்ற காலகட்டத்தில் நாம் இருக்கின்றோம். தமிழ் மக்களின் வாழ்க்கை என்பது தமிழகமோ, அல்லது இலங்கைக்கோ மட்டிற்கும் உரிய ஒன்றாக இருந்த நிலை மாறி பல் வேறு நாடுகளில் தமிழ் மக்களின் வாழ்க்கை பயணித்துக் கொண்டிருக்கின்றது. தமிழர்கள் தங்களது தாயகத்திலிருந்து மற்ற பல நாடுகளுக்குச் சென்று வாழும் போது அந்நாட்டுக் கலாச்சாரம், மொழி, பண்பாடு ஆகியவற்றோடு கலந்துவிட்ட ஒரு கலவையாகவே புலம் பெயர்ந்த தமிழர்களின் மொழியும் பண்பாடும் வெளிப்படுகின்றது. 180 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தமிழகத்திலிருந்து (இலங்கையிலிருந்தும் கூட) புலம் பெயர்ந்து மலேசியா சிங்கப்பூரில் வாழும் தமிழ் மக்கள் இதற்கு ஒரு நல்ல சான்று.

மலேசிய தமிழ் வித்தியாசமானது. பல மலாய் சொற்கள் அன்றாட பேச்சுத் தமிழில் பிரித்தெடுக்க முடியாத வகையில் கலந்து விட்டிருக்கின்றன; மலேசிய இந்துக் கோயில்களில் வழிபாட்டிற்கு வருகின்ற சீன மக்களையும் பார்க்க முடியும்; தைப்பூசம் தேசிய விடுமுறையாக எல்லா இன மக்களும் கொண்டாடும் திருவிழாவாக விளங்குகின்றது; இப்படிப் பல கலாச்சாரக் கலவைகள் மலேசியக் கலாச்சாரத்தூடே பிண்ணிப் பிணைந்துவிட்ட ஒரு நிலை இங்கு உண்டு.

இதை நோக்கும் போது, இந்தக் கலவையான மலேசியத் தமிழை, மக்களின் சிந்தனையை, இந்த தனித்துவம் வாய்ந்த வாழ்க்கை முறையை பதிவுசெய்வது மிக முக்கியமான ஒன்றாக எடுத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும் எனபது சந்தேகமற்ற ஒரு விஷயம்.

ரெ.கா மலேசிய தமிழ் சிறுகதை எழுத்தாளர்கள் பட்டியலில் நிதர்சனத்தை வெளிக்காட்டும் வகையில் கதை புனையும் ஒரு சில எழுத்தாளர்களில் சேர்க்கப் பட வேண்டியவர். மலேசிய தமிழ் சிறுகதைகளில், நெடுங்கதைகளில், நாவல்களில் பல ஆண்டுகள் அறிமுகம் உள்ள எனக்கு இது அனுபவித்துத் தெரிந்த ஒன்று. மலேசிய தமிழ் சிறுகதை எழுத்தாளர்களில் பலர் அதீத கற்பனையில், கனவுலக வாழ்க்கையை மனதில் கொண்டு, புனிதத்துவத்தை தங்கள் கதைகளின் வழி எடுத்துக் காட்ட முயல்பவர்கள் என்பது எனது (தனிப்பட்ட) கருத்து. பல சிறுகதை எழுத்தாளர்கள், நடைமுறையில் உள்ள ஒரு கருத்தை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு அவற்றை அதீத கற்பனையோடு சேர்த்து படைத்து வாசகர்களுக்குக் கொடுத்துவிடுவதன் வழி நிம்மதி அடைந்து விடுகின்றனர். பலரது எழுத்துக்களில் தனிமனித ஒழுக்கம் பண்பாடு போன்றவற்றிற்கு அதீத முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டு கதை என்பது மாறி நன்னெறி பாட போதனை போன்ற வகையில் எழுதி வாசகர்களுக்கு சலிப்பை ஏற்படுத்திவிடும் நிலையயும் அமைந்திருப்பதை மறுக்க முடியாது. சில வேளைகளில் கதையின் கருவும், கதை செல்லும் நடையும் மனதைத் தொட்டாலும் மொழி வளம் குறைந்து சுவை குன்றி அமைந்திருக்கும். இந்த நிலையிலிருந்து மாறுபட்டு நடைமுறையில் உள்ள ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவாகப் பார்த்து அதனை நல்ல கோர்வையாக மலேசியத்தமிழில் தருவதில் வெற்றி கண்டவர் ரெ.கா. அந்த வகையில் இந்த நாவலையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம்.

இலக்கியம் என்பது ஒரு வகையில் நடப்பை காட்டுகின்ற கண்ணாடி. பல நாவல்களும் சிறுகதைகளும் ஒரு கால கட்டத்தின் சரித்திர நிகழ்வுகளைக் கோடி காட்டுகின்ற முக்கிய ஆவணங்களாகக் கூட அமைந்துவிட்டிருக்கின்றன. என்னைப் பொறுத்தவரையில் சில விஷயங்களை அளவான கற்பனையோடு கலந்து கொடுப்பதில் தவறில்லை. ஆனால் எழுத்தாளர்கள் கற்பனையை மட்டுமே மையமாக வைத்து எழுதும் போது கதையின் ஊடாகச் சொல்ல நினைக்கும் செய்தி முழுமையாக, படிக்கின்ற வாசகர்களை வந்தடையாமல் போய்விடுகின்றது என்பதே வருத்தத்தைத் தரும் உண்மை.

சரி. நாவலுக்கு வருவோம். இந்த நாவலின் பெரும்பகுதி பினாங்கு மாநிலத்தையும் மலேசிய அறிவியல் பல்கலைக் கழகத்தையும் சுற்றி வருகின்றது. பல்கலைக்கழகத்தையும் அதன் சூழலையும் இந்த நாவலின் வழி நம் கண்முன்னே கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கின்றார் நூலாசிரியர். பல்கலைக்கழகத்தின் அங்கமான அருங்காட்சியகம், தொல்பொருள் ஆராய்ச்சித்துறை அலுவலகம், விருந்தினர் விடுதி, பதிவாளர் அலுவலம், என பல கட்டிடங்களை எந்த மாற்றமும் இன்றி இந்த நாவலில் உலவ விட்டிருக்கின்றார். சில உண்மையான நபர்களின் பெயர்களும் எந்த மாற்றமுமின்றி நாவலில் சேர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன. முன்னாள் உதவிப் பதிவாளர் அருணாச்சலம் இந்த நாவலில் உலவுவது இதற்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு. இப்படி பற்பல நிகழ்கால உண்மைகள் இந்த நாவலில் சேர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன.

நாவலின் முழுமையும் ஒரு வகையில் மனித உணர்வின் போராட்டத்தை மையமாக வைத்தே பிண்ணப்பட்டிருப்பது படிக்கின்ற வாசகர்களுக்கு ஆர்வத்தை ஏற்படுவதாக அமைந்துவிடுகின்றது. இது ஒரு வகையில் இந்த நாவலின் சிறப்பு என்றும் சொல்லலாம்.
மலேசிய உணவு வகைகள் சுவையில் சிறந்தவை என்பது மலேசிய உணவை சுவைத்தவர்களுக்கு நிச்சயமாகத் தெரியும் . வெளி நாடுகளில் இதே உணவு வகைகள் சில பிரத்தியேக உணவகங்களில் கிடைக்கின்ற போதிலும் உள்ளூரில் கிடைக்கும் உணவின் சுவையை கொண்டிருப்பதில்லை. இதனை கதையின் நாயகன் கதிரேசன் நாசி லெமாக் - சுவைத்து உண்ணுவதாகக் காட்டும் போது ரசித்து உணர முடிகின்றது. அதே சமையம் இந்த உணவை மலேசியாவில் இருந்து சுவைக்க முடியவில்லையே என்ற ஏக்கமும் ஏற்படாமல் இல்லை. கதாபாத்திரங்கள் உடுத்துகின்ற உடைகளின் தன்மையையும் விட்டு விடவில்லை ஆசிரியர். மலேசியத் தமிழ் மாதர்கள் பெரும்பாலும் வீட்டில் இருக்கும் போது கைலி சட்டை அணிந்திருப்பது வழக்கம். சாவித்திரி கதாபாத்திரத்தின் வழி இந்த விஷயம் காட்டப்படுகின்றது.

கதையின் மையக்கரு தாய்-மகன் என்ற பாசத்தை பற்றியதாக இருந்தாலும் கதையின் வழியாக மலேசிய நாட்டின் பத்திரிக்கை சுதந்திரத்தின் அளவுகோள் எந்த வரையரைக்கு உட்பட்டு வைக்கப்படிக்கிருக்கின்றது என்று கூறியிருப்பது பாராட்டப்பட வேண்டிய விஷயம். ஒரு வகையில், மலேசியாவில் ஜனநாயகம் குன்றி பத்திரிக்கை சுதந்திரம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ள நிலை அமைந்திருப்பதை, பண்ணாட்டு கருத்தரங்கம் ஒன்றில் நிகழும் கேள்வி பதில் அங்கத்தின் வழி வெளிக்காட்டுகின்றார். மலேசிய பல்கலைக் கழக விரிவிரையாளர்கள் மற்றும் பேராசிரியர்கள் மத்தியில் உலவும் உட்பூசல், கருத்து விவாதங்கள், சுயநலமிக்க போக்கு, பிறரது உழைப்பில் பெயர்வாங்கும் தன்மை போன்ற உள்ளூர் மக்கள் அறிந்த பல உண்மை விஷயங்களும் பரவலாக கதையினூடே வந்து போகின்றன. தயக்கமின்றி இந்த உண்மை விஷயங்களை நாவலினூடே பதிவுசெய்திருப்பதற்காகவே நாவலாசிரியரை நிச்சயமாகப் பாராட்டலாம்.

கதையின் நாயகன் கதிரேசனின் சிந்தனையை, மனப் போராட்டத்தை அங்கங்கே அழகான தமிழில் படிக்கும் போது அந்த சொற்களில் உள்ள உண்மை மனதைத் தொடுகின்றது. இதற்கு உதாரணமாக பல வாக்கியங்களைக் சொல்லலாம். உதாரணமாக ஒரு பகுதி..

" ஒரு தெளிவு ஏற்படுவது போல தெரிகையில் தெரிந்த விஷயங்களின் விளிம்புகளில் இருந்து பார்க்கும் போதுதெரியாத விஷயங்களின் உலகம் இன்னும் பெரிதாக விரிந்து கொண்டே போவதைப் பார்த்து அவன் வியந்து சோர்ந்ததுண்டு. இந்த ஆரவாரமிக்க அறிவின் போதையில் தன்னை சுற்றியிருந்த மனிதர்களும் குடும்பமும் சுருங்கிப் போயிருப்பது உண்மை தான். தன் வாழ்வும் தன் விருப்பங்களுமே முக்கியம் என்ற நிலை தனிந்து சமுதாயம், உலகு என் அவன் சிந்திக்க ஆர்ம்பித்திருந்தான்.." பல விஷயங்களைக் கற்றுத் தெரிந்து அறிவில் விசாலம் அடையும் போது ஒரு மனிதன் தனது உலகத்தைப் பார்க்கும் பார்வையிலும் விசாலத்தை அடைவது உண்மை. தான் தனது குடும்பம் தனது நேசத்திற்கு உரியவர்கள் என்ற குருகிய வட்டம் மறந்து பொது நல சிந்தனை ஆட்கொண்டு விடுவது அறிவு விரிவடையும் போது ஏற்படும் விளைவு.

மேலை நாடுகளில் பெற்றோர் குழந்தைகளை அடிப்பது, உடல் அங்கங்களில் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் வகையில் தண்டனை கொடுப்பது போன்றவை சட்டத்தால் தண்டிக்கப்படக்கூடிய தவறுகளாகப் பார்க்கப்படுகின்றன. மலேசிய நாட்டைப் பொறுத்தவரை இவ்வகைக் குற்றங்கள் சட்டத்தினால் தண்டிக்கப்படக்கூடியவையாக இருப்பினும் பலர் இதனை ஒரு பொருட்டாக எடுத்துக் கொள்வதில்லை. தங்கள் பிள்ளைகளை அடிப்பதற்கும் தண்டனை தருவதற்கும் பெற்றோர்களுக்கு இல்லாத உரிமையா என்று கேள்வி எழுப்பும் பெற்றோர்கள் பலர் இன்னமும் உண்டு. ஆக பல இடங்களில் பெற்றோர் குழந்தைகளை அடிப்பது இன்னமும் நடைமுறையில் உள்ள ஒரு விஷயம். இந்த விஷயம் இந்த நாவலில் முக்கிய அங்கமாக அமைந்திருப்பதும் அதனால் ஏற்படுகின்ற மன உளைச்சலும் மிக மிக சிறப்பாக விவரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. கதிரேசன் சிறு வயதில் அனுபவிக்கும் கொடுமைகள் பின்னாளில் மனதை விட்டு அகலாமல் பூதாகாரமாக விரிந்து வியாபித்து பய உணர்வை அவனுள்ளே ஏற்படுத்துவதும். பிறரை அண்டி வாழ வேண்டிய நிலை தனக்கு ஏற்பட்டு விட்டதே என்று வருந்துவதும் மனதைத் தொடுகின்றன.

கதையின் முடிவு நன்று. இறுப்பினும் கொஞ்சம் தமிழ் சினிமா சாயல் தென்படுகின்றது. கதிரேசனை அவன் தாயாரோடு சேர்ந்து வாழ்வது போலக் காட்டியிருக்கலாம். இது வாசகராகிய எனது விருப்பம் - கதை இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்று நான் சொல்ல முடியாது. ஆசிரியரின் விருப்பத்தைப் பொறுத்தது. ஆனாலும் இப்படியும் அமைந்திருக்கலாமே என்று எண்ணத்தோன்றுகிறது. தனது சவலைத் தம்பியை அனாதை இல்லத்திலேயே விட்டு வருவது நிதர்சனத்தைக் காட்டுகின்றது. கதிரேசன் பாரதியோடு வாழ்க்கையில் கைகோர்த்து செல்வது மலேசிய தமிழ் கதை உலகத்திற்கு கொஞ்சம் வித்தியாசமான விருந்து.

சுவாரசியமான கதை களம்; பல உண்மைப் பதிவுகள், சிந்திக்க வைக்கும் கதாபாத்திரங்கள்; படிக்கின்ற வாசகர்களை சிந்திக்கத் தூண்டும் சொல் பிரயோகங்கள் - இப்படி பல நல்ல அம்சங்களோடு மலேசியத்தமிழில் கலந்து விட்ட மலாய் சொற்களின் சேர்க்கையோடு இனிய தமிழில் ' சூதாட்டம் ஆடும் காலம்' என்ற தலைப்பிலான இந்த நாவலை வழங்கியிருக்கும் ரெ.கா அவர்களுக்கு வாழ்த்துக்கள். மேலும் பல சுவையான கதைகளை, நாவல்களை நூலாசிரியர் எழுத வேண்டும், அது மலேசியத் தமிழ் இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு நிச்சயம் வளம் சேர்க்கும்.

என் அம்மா - ஜனகா

இன்னும் சில தினங்களில் மலேசியா செல்ல ஆயத்தமாகிக் கொண்டிருக்கும் வேளை இது. வரும் சனிக்கிழமை ப்ராங்பர்ட்டிலிருந்து கோலாலம்பூர் பயணம். எப்போதும் மலேசியா செல்ல ஆயத்தம் செய்யும் போது மனமெல்லாம் சொல்ல முடியாத சந்தோஷம் சேர்ந்திருக்கும். குடும்பத்தினர், நண்பர்களை வருடத்திற்கு ஒருமுறை சந்திப்பது என்பது வழக்கமாகி விட்டது. ஆனால் எப்போதும் இருக்கும் அந்த அளப்பறிய சந்தோஷம் எனக்கு இப்போது இல்லை.

தாய் நாடு என்று சொல்லும் போது தாய் என்ற சொல்லும் சேர்ந்தே வருகின்றது. எனது அம்மா இவ்வுலகை விட்டு மறைந்து 2 மாதங்கள் ஆகின்றன. எனது இந்த மலேசிய பயணத்தை எவ்வளவோ ஆவலோடு எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் அம்மா.

செப்டம்பர் 11 அவர்களுக்கு பிறந்தநாள். அதனை சிறப்பாக என்னோடு சேர்ந்து கொண்டாட வேண்டும் என்று மிகுந்த ஆசை அவருக்கு. அதனை திட்டமிட்டு வைத்திருந்தோம். ஆனால் மனிதரால் திட்டமிட மட்டும் தான் முடியும். நடப்பது அனைத்தும் இறைவனின் கையில் தான் என்பதை உணர வைக்கும் வகையில் அம்மாவை இழந்து நிற்பது மனதிற்கு மிகுந்த வருத்தமாக இருக்கின்றது. தாய் இல்லாத எனது தாய் நாட்டிற்கு செல்வதே மணதிற்கு கணமாக இருக்கின்றது.

அம்மா மிகுந்த திறமைசாலி. தமிழகத்தில் பிறந்து பின்னர் திருமணமாகி மலேசியா வந்தவர். திருமணத்திற்குப் பிறகு குடும்பத்திற்குள் மட்டுமே அடங்கி விடாமல் தொடந்து சித்த வைத்தியம் படித்து மருத்துவத் துறையில் டிப்ளோமா பெற்றவர்.
சமூகப் பணிகளில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்ட அம்மா பினாங்கு பயணீட்டாளர் சங்கத்தில் சமூக சேவகியாக சில காலம் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டார். அதன் பின்னர், தொடர்ந்து மலேசிய தமிழ் எழுத்தாளர் சங்கம், இந்து சங்கம் போன்ற தொண்டூழிய சங்கங்களில் பல வருடங்கள் சேவையாற்றியவர். தமிழ் சிறுகதை எழுத்தாளரும் கூட.

அம்மா கொஞ்சம் வித்தியாசமான ஒரு பிறவிதான். எனக்கு அவர் எழுதிய சில கடிதங்களை நான் பலமுறை படித்துப் பார்ப்பதுண்டு. அவை கவிதைகள் போல இருக்கும். பலமுறை இணையத்தில் எழுதப் பழகிக்கொள்ளுமாறு சொல்லியும் அதனை அவர்கள் முக்கியமாகக் கருதாமல் இருந்ததுதான் அவரது இறுதி காலங்களில் எனக்கு பல நேரங்களில் அவர் மேல் கோபத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. இந்த முறை எனது விடுமுறையில் நேரத்தை கொஞ்சம் செலவழித்தி தமிழில் டைப் செய்ய பழக்கித்தருவதாக சொல்லியிருந்தேன். அவையெல்லாம் இப்போது நிறைவேறாத ஆசைகளாகவே போய்விட்டன.

ஆனாலும் அம்மாவின் சிறுகதைகளை தொகுத்து (1000க்கும் மேற்பட்டவை) அவற்றை மின்பதிப்பாக்கம் செய்ய வேண்டும் என்பது எனது ஆசை. அதற்கான முயற்சிகளை இந்த முறை மலேசியாவில் இருக்கும் போது மேற்கொள்ள நினைத்திருக்கின்றேன்.
இறைவனின் அருளோடு இந்த முயற்சி வெற்றி பெறவேண்டும்.

UM - Tamil Faculty

தமிழகத்தைத் தவிர்த்து உலகில் தமிழர்கள் வாழும் பல நாடுகளில் பல்கலைக்கழகங்களில் தமிழ் துறை ஆய்வுகள் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. உதாரணத்திற்கு இங்கு ஜெர்மனியில் கெல்ன் நகரில் உள்ள பல்கலைக் கழகத்தில் தான் தமிழகத்திற்கு அடுத்தாற் போல மிகப்பெரிய புத்தக சேகரிப்பு இந்த பல்லைக்கழக தமிழ் பிரிவில் இருக்கின்றது. கெல்ன்
பல்கலைக்கழகம் தவிர ஹைடல்பெர்க் மற்றும் டூபிங்கன் போன்ற நகரங்களிலும் தமிழ் மொழியியல் சார்ந்த ஆராய்ச்சிகளும் தமிழ் வகுப்புக்களும் ஜெர்மானியர்களால் ஜெர்மானியர்களுக்குப் படிப்பிக்கப்படுகின்றது. ஐரோப்பாவில் ஜெர்மனி தவிர்த்து போலந்து, ப்ரான்ஸ், இங்கிலாந்தில் உள்ள தமிழ்துறை உலகப் பிரசித்தி பெற்றவையாகவே விளங்குகின்றன. ரஷ்யாவின் மோஸ்கோ பல்கலைக்கழகத்திலும் இப்படித்தான். தமிழ் பேசும் ரஷ்ய பேராசிரியர்கள் ரஷ்ய மாணார்களுக்குத் தமிழ் மொழியில் பாடம் நடத்துகின்றார்கள். வேற்று மொழியினர் (இனத்தவர்) தமிழ் பேசுவதைக் கேட்கும் போது ரொம்பவே செய்ற்கையாக இருந்தாலும் மனமெல்லாம் ஆனந்தத்தில் பூரிக்கத்தான் செய்கின்றது.


அந்த வகையில் எங்கள் மலேசிய நாட்டிலும் ஒரு பல்கலைக்கழகத்தில் ஒரு தமிழ்துறை இருக்கின்றது. மலேசிய நாட்டின் மிகப்பழமையான மலாயா பல்கலக்கழகத்தில் தான் இந்த தமிழ் துறை இயங்கி வருகின்றது. தலைநகரின் அருகில் உள்ள பெட்டாலிங் ஜெயாவில் இந்த பல்கலைக்கழகம் உள்ளது. இப்போது ஏறக்குறைய 7 விரிவுரையாளர்களுடன் இந்த தமிழ் துறை இயங்கி வருகின்றது. இந்த தமிழ் துறையின் மாபெரும் சிறப்பு என்னவென்றால் இங்குள்ள தமிழ் புத்தகங்கள் தான். கிடைப்பதற்கு அரிதான பல முக்கிய நூல்கள் இங்கு கிடைப்பதாக நண்பர்கள் மூலமாக அறிந்திருக்கின்றேன்.

மலேசிய தமிழர்களைப் பிரதிந்திக்கும் ஆராய்ச்சி நிலையமாக இந்த தமிழ் துறை இயங்க வேண்டும் என்பதே என்னைப்போன்ற பலருக்கும் இருக்கின்ற ஆசை. தமிழின் தொன்மைகள் ஆராயபட வேண்டும். நல்ல தரமான ஆய்வுகள் நடக்க வேண்டும். கணினியைக் கொண்டு இணையம் வழி தமது ஆராய்ச்சித் திறன்களை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.
ஆனால் தற்சமயம் கேள்விப்படுகின்ற விஷயங்களை நோக்கும்போது மாணவர்கள் மேம்போக்காக பாடங்களை படித்து பட்டம் பெறுவதற்கு மட்டுமே படிக்கின்றார்களோ என்ற சந்தேகம் தோன்றும் வகையில் பல நிகழ்வவுகள் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.

பண்டைய காலத்தில் தமிழர்கள் மட்டுமல்ல; ரோமானியர்கள், ஜெர்மானியர்கள், யூதர்கள் எல்லோரும் ஆராய்ச்சி செய்வதை மிகப் பெரிய ஒரு விஷயமாக கருதி பல்கலைக்கழகங்களை உருவாக்கினர் என்பதை வரலாற்றின் மூலம் தெரிந்து கொள்ள
முடிகின்றது. மனிதனின் ஆழ்மனத் தேடல்களுக்கு, ஆழமான ஆராய்ச்சிகளுக்குப் பல்கலைக்கழகங்கள் தானே வித்திட வேண்டும். அந்த வகையில் இப்போது இந்த தமிழ் துறைகள் செயல்படுகின்றதா என்பது கேள்விக் குறியாகவே இருகின்றது.

இப்படி நான் சொல்வதனால் குறை சொல்வதாக எடுத்துக் கொள்ள முடியாது. இது ஒரு ஆதங்கத்தின் வெளிப்பாடு. அவ்வளவுதான். ஒரு பள்ளிக்கூட அளவில் கல்வித்தரத்தை வைத்துக் கொண்டு இதுதான் ஆராய்ச்சி என்று சொல்லிக்
கொண்டிருந்தால் அதனால் நஷ்டம் வேறு யாருக்குமல்ல. மலேசிய நாட்டில் வாழ்கின்ற தமிழர்களுக்குத்தான்!